امـا آنچـه معلـوم و مشـهود اسـت ، آرام آرام عشـق ایـن اتـول هـای فلـزی پـر دود شـهر شـلوغ کـن ، در دل و جـان خلـق ا… نفـوذ کـرده و چنـان محبـت و علقـه ای بیـن ایشـان بوجـود آمـد، کـه گویـی یـک جـان انـد در دو کالبـد ! و اساسـا هیـچ آدم عاقلـی جـدا کـردن ایـن دو دلـداده را در ایـن روزگار، نـه عقالنـی مـی دانـد و نـه شـدنی، هرچـه هـم دود و سـرب و اصـوات ناهنجـار تولیــد کنــد ، بــاز عزیــز اســت بــر ســر چشــم جــای دارد و در پارکینــگ مسـقف مقـام ! ً اساســا ایــن جنــاب خــودرو ، چــه آن ارابــه هــای حلبــی ســاز نشــان ملــی دارش و چــه آن لوکــس و الکچــری و دل و دیــن بــر بــاد ده اش ! بــه غیــر از سـواری دادن سـوار و صاحـب خـود، چندیـن و چنـد کارکـرد دیگـر هـم دارنـد، کـه از اتفـاق همـان هائـی اسـت، کـه هـوش از سـر برخـی پرانـده و مسـت و شـیدا والـه شـان کـرده اسـت .
روزگاری اگــر خــدای ناخواســته، یــک خــودرو شــخصی بــه جهــت دو ریــال کاسـبی و کمـک بـه امـرار معـاش بـرای مسـافری خسـته و در راه مانـده بـوق مـی زد و یـا زبـان مـان الل ! جلـو پایـش توقـف مـی کـرد ، اسـباب برخـورد و بگیـر و ببنـد و جریمـه بـه راه بـود و نامـش شـده بـود، معضـل و مصیبـت و مزاحمـت ! امـا خیلـی وقـت اسـت، کـه دیگـر آنقـدر کالس مـان باالنیسـت، کـه وجـود مسـافرکش شـخصی برایمـان افـت داشـته باشـد ، حتـی مجـوز و تسـهیالت و بنزیـن ارزان هـم مـی دهیـم، کـه الاقـل ملـت بیـکار و کـم درآمـد ، سرشـان گـرم شـود و هـوس نکننـد از سـر نـداری و بدبختـی بـه کسـی عـارض شـوند !
ایــن جنــاب خــودرو، بــه غیــر از هنــر ایــاب و ذهــاب ، شــعبده دیگــری هـم، در آسـتین دارد، کـه فقـط از دسـت آن خارجکـی هـای لوکـس اسـم و رسـم دار بـر مـی آیـد، و البتـه برخـی بچـه زرنـگ هـای اهـل فـنمـی تواننـد از آن بهـره ببرنـد. و آن هنـر سـوار شـدن بـر خـر مـراد اسـت ! یعنـی اینکـه سـوار ایـن خوشـگل ماشـین مـی شـوی ، شـیک و پیـک و شــبیه یــک آدم حســابی، بــه ســراغ کاســب و مالــک و تولیــد کننــده مـی روی ، برنـد لبـاس و ماشـین و سـواد نداشـته ات را بـه رخ میکشـی و همینکــه چشــم هــای شــیدا و والــه طــرف مقابــل را دیــدی ، کالهــی گشــاد از آســتین درآورده و بــر ســر ایشــان، بــه امانــت مــی گــذاری و
مـی روی کـه مـی روی !
البتـه تـا یادمـان نرفتـه ، عـرض کنیـم، کـه ایـن چارچـرخ اسـباب رزق و روزی و بعضـا عامـل دلـه دزدی و کالهبـرداری ، هنـر دیگـری هـم دارد ، کـه اگـر امـروز بخـری ، دسـتی، بـه سـر و رویـش بکشـی و فـردا روز بفروشـی کلـی پـول، بـه جیـب مـی زنـی ، اگـر هـم مثـل برخـی ، در قیــد و بنــد مــال مــردم نباشــی مــی توانــی آن را مفــت بخــری ، قطعــه قطعــه اش کنــی و هــر تکــه را در بــازار مــال فــروش هــا! بــه قیمــت اصـل و فابریـک، بـه ریـش خلـق ا… ببنـدی و حـظ وافـر ببـری !
امـا بزرگتریـن افتخـار ایـن اتـول هـای امـروزی ، هنـر کارآفرینـی اسـت ، فرقـی هـم نـدارد ، تحصیـل کـرده و دارای مـدرک، از فـان دانشـگاه و بهمـان دانشـکده باشـی و یـا بـی سـواد و اکابـر نرفتـه ، بـرای همـه شـغل ایجـاد مـی کنـد ، حتـی دیـده شـده ، کـه صبـح بـرای فرزنـد خانـواده راه امـرار معـاش اسـت و عصـر و شـب شـغل دومـی اسـت، بـرای پـدر خانـواده ، زن و مـرد و پیـر وجـوان هـم نـدارد ، از مسافرکشـی و تاکسـی آنالیـن و بـی سـیم گرفتـه، تـا آژانـس و بیـن شـهری ، آسـیابش همـه چیـز خـرد مـی کنـد و سـفره اش بـرای همـه پهـن اسـت !
یـک چیـزی مـی گویـم ، یـک چیـزی مـی شـنوید ! پدیـده ای اسـت، بـرای خـودش ، بـا پـول امـروز، همیـن خودروهـای وطنـی تـا چنـد سـال پیـش مـی شـد، یـک آپارتمـان شـیک و نقلـی خریـد ، از کار راه بینـدازی و کارآفرینـی ، تـا کارچـاق کنـی و در و دکان خلـق ا… رنـگ کنـی ، هرآنچـه بگویـی در چنتـه دارد ، کافـی اسـت، نگاهـی بـه صاحـب گرامـی اش بیاندازد ، همـه چیـز دسـتگیرش مـی شـود و همانـی مـی شـود، کـه او مـی خواهـد ، وسـیله گشـت و گـذار و تفریـح یـا عامـل کالس گذاشـتن و فخـر فروشـی ، مظلـوم و خانـواده دوسـت و سـواری بـده یـا یاغـی و سـرکش و سـواری بگیـر ! هرچه باشد، دست پرورده انسان جایز الخطای بهانه تراش سیاس اشرف مخلوقات محترم شیاد است !
