نویسنده: فاطمه توسلی

ورزش هم به مانند سایر بخش های کشور اتفاقات تلخ و شیرینی را در این میان از ابتدای سال تا کنون تجربه کرد. از شکست و ناداوری های شوکه کننده تیم ذوب آهن تا ریز ودرشت های رشته های مختلف ورزشی استان و انتخابات پی در پی هیئت های ورزشی. فوتبال همانند همیشه در حواشی بسیاری بود، ذوب آهن و سپاهان نمایندگان اصفهان در لیگ از این حاشیه ها دورنبودند.
هرچند از ابتدای سال ورزش اصفهان هم به مانند همه فعالیت ها تحت تاثیر شیوع ویروس قرار گرفت و تمامی مسابقات و رقابت ها لغو ویا به شیوه ای دیگر برگزار شد اما ورزش دیدار زنده رود چیزی نبود که همرسال بود، پرتحرک وپرهیاهو و جذاب به همراه هوادارانی که بهترین هستند در ایران.
اگر کرونا سال گذشته خود را مهمان نکرده بود سالی پرهیجان و پراسترس برای کسب سهمیه المپیک برای نمایندگان شهرمان بود نگاهی خواهیم داشت به وضعیت این نفرات
احمدرضا طالبیان یکی از قایقرانان اصفهانی بود به دلیل عملکرد خوبی که داشت می توانست یکی از شانس‌های کسب سهمیه المپیک باشد اما به تأخیر افتادن مسابقات المپیک و تعطیلی تمرینات ورزشی به دلیل شیوع کرونا موجب شد تا طالبیان از خیر کسب سهمیه توکیو 2021 و دومین تجربه المپیکی منصرف شود. طالبیان که پر افتخارترین ورزشکار اصفهانی در ادوار بازی‌های آسیایی محسوب می‌شود، اولین قایق‌ران ایرانی است که از طریق کسب سهمیه در المپیک شرکت کرده است.
سجاد مردانی برای کسب سهمیه المپیک در رشته تکواندو پروسه دو سال دشواری را گذراند، مردانی این مسیر را به خوبی پشت سر گذاشت؛ با یک غفلت بر روی شیاب چانگ مسیر خود را برای رسیدن به المپیک توکیو دورتر و به اما و اگر کشاند. مردانی که در کسب سهمیه ناکام ماند اما در ادامه با توجه به جایگاهش در رنکینگ برترین تکواندوکاران دسته 80+ کیلوگرم این فرصت را پیدا کرد که در صورت انصراف یکی از نمایندگان دیگر فرصت گرفتن بلیت توکیو را داشته باشد؛ مساله ای که با توجه به درگیری ورزشکاران کشور روسیه در خصوص موضوع دوپینگ و محرومیت آنها ممکن است با غیبت تکواندو کار روس راه برای سجاد مردانی باز شود موضوعی که باید دید آیا ورزشکاران روس در المپیک با نماد ROC که مخفف کمیته المپیک روسیه هستند، در این رقابت‌ها به میدان خواهند رفت یا خیر.
امین پیرعلی در تیرانداری با کمان، ورزشکار جوان نجف‌آبادی که در مسابقات انتخابی سال گذشته تا یک قدمی کسب سهمیه پیش رفت، اما با بدشانسی نتوانست به این موقعیت مهم دست پیدا کند. بر اساس اعلام فدراسیون تیراندازی، چند مرحله مسابقات انتخابی المپیک باقی مانده که نخستین مسابقه از سری مسابقات سال ۲۰۲۱، مرحله نخست رقابت‌های جهانی است که از ۳۰ فروردین ماه تا ۵ اردیبهشت ۱۴۰۰ به میزبانی گواتمالا سیتی برگزار می‌شود. همچنین مرحله دوم مسابقات جهانی از ۲۷ اردیبهشت تا دوم خرداد در شانگهای چین برگزار خواهد شد و سومین مرحله این مسابقات که آخرین مرحله انتخابی المپیک محسوب می‌شود از ۲۸ خرداد تا پایان هفته نخست تیر ماه برگزار خواهد شد.
وزنه برداری و سهراب مرادی؛شاید یک المپیک دیگر با مدال
بر اساس پیش بینی کمیته ملی المپیک، سهراب مرادی، هنوز هم یکی از شانس های کسب مدال کاروان ایران در المپیک توکیو است، اما هنوز سهمیه المپیکی سهراب قطعی نشده تا او با خیال راحت تمرکزش را به وزنه‌زدن در توکیو معطوف کند. کسب سهمیه المپیک در وزنه برداری نیازمند شرکت در چندین دوره مسابقات انتخابی و کسب امتیاز لازم است که این وزنه‌بردار اهل شهرستان لنجان چند مرحله را پشت سر گذاشته اما هنوز هم فرصت دارد. فدراسیون جهانی وزنه برداری تاییدیه کمیته بین المللی المپیک (IOC) را برای تمدید مسابقات کسب سهمیه المپیک توکیو تا پایان آوریل 2021 برابر با اردیبهشت 1400 را گرفت.
گلنوش سبقت الهی و حسین باقری؛ بدنبال کسب سهمیه در سرزمین مهاراجه ها
این دو تیرانداز اصفهانی برای رسیدن به توکیو در رقابت‌های انتخابی مختلفی شرکت کردند، اما نتوانستند به سهمیه المپیک برسند و تنها موقعیت پیش روی آن‌ها برای حضور در بزرگ‌ترین فستیوال ورزشی دنیا، کسب سهمیه از طریق رنکینگ است. امسال تمام مسابقات تیراندازی لغو شده بود اما قرار است در روزهای پایانی اسفند، مسابقات جهانی هند برگزار شود که با نظر فدراسیون، چهار تیرانداز به این رویداد اعزام می‌شوند که گلنوش سبقت‌الهی و حسین باقری در جمع این گروه چهار‌نفره جای دارند. سبقت‌الهی در المپیک ریو حضور داشت و برای کسب دومین تجربه تلاش می‌کند؛ اما باقری با اینکه سابقه کسب مدال جهانی دارد اما تاکنون نتوانسته سهمیه المپیک دریافت کند.

اما در اردیبهشت 99 یکی از مهم ترین اتفاقات ورزش اصفهان رخ داد بعد از چند مرتبه خبر از جابه جایی مدیرکل ورزش و جوانان استان اصفهان در نهایت محمد سلطان‌حسینی پس از ۷ مدیریت اداره کل ورزش و جوانان استان اصفهان جای خود را به سیدمحمد طباطبایی داد. طباطبایی پیش از این ریاست اداره ورزش و جوانان شهرستان نجف‌آباد و معاون ورزشی اداره ورزش و جوانان شهرستان اصفهان را برعهده داشته است.طباطبایی بعد از نشست بر روی صندلی ریاست ورزش استان کم کم تغییرات مدنظر خود را انجام داد، از جمله تغییر معاونان خود، روابط عمومی و …
برگزاری مجامع انتخاباتی هیئت های ورزشی یکی دیگر از محافلی بود که با پایان یافتن دوران ریاست روسای آنها یا تغییرات ایجاد شد نا نفرات تمدید شدند، قانون منع به‌کارگیری بازنشسته‌ها در هیئت‌های ورزشـــی موجب شد تا برخی از نفراتی که سالها در هیئت های ورزشی استان در راس تصمیم گیری قرار داشتند به ناچار جای خود را به دیگری دهند، مـحـمـدرضــا آقاباباگلیان یکی از نفراتی بود پس از بیست‌سال جای خود را به کندری رئیس بیمارستان میلاد داد.در میان برگزاری مجامع انتخاباتی هیئت های ورزشی فوتبال و ورزش کارگری بیش از بقیه حاشیه داشت، حساسیت مجمع هیئت فوتبال تا حدی بود که فدراسیون آن را در بحرانی ترین شرایط کرونا برگزار کرد و امیرمسعود هراتیان که 4 سال قبل با استفاده از روابط سیاسی و صنعت وارد فوتبال شده بود جای خود را در میان ناباوری اش به علی طاهری بدهد که چهره شناخته شده ای در بین اهالی فوتبال و به خصوص فوتسال است.
اما در حوزه باشگاهی
سپاهان و ذوب آهن با حاشیه شروع کردند، سپاهان به آرامش رسید و ذوب آهن پس از ماهها طوفان به نظر می رسد شاید به کمی از تلاطم خود بکاهد، هر باشگاه اصفهانی در سال جدید به دنبال تغییر و تحول از سطح مدیریت تا سرمربیان خود در تیم فوتبال بودند، محمدرضا ساکت مرد دوران درخشان طلایی پوشان آنجایی که هواداران دیگر یکصدا خواستنش را فریاد زدند بعد از سالها دوری به ساختمان شیشه ای سپاهان در باغ ابریشم برگشت تا در اولین اقدام و در هیاهوی اسامی مختلفی که برای نشستن روی نیمکت حساس ترین تیمش به گوش می رسید با انتخاب محرم نویدکیا خبر از رنسانس جدید در سپاهان بدهد، سپاهان بامحرم به باشگاههای آسیا رفت تا بازیکنانش را برای لیگ ایران بیازماید چرا که امیدی به صعود نداشتند، اما ذوب آهن دیگر باشگاه اصفهان در بخش مدیریت، هیئت مدیره و انتخاب سرمربی انتخابات درست و منطقی نکرد تا این تیم یک نیم فصل را با کسب بدترین نتایج سالهای اخیر از دست بدهد هرچند چاشنی ناداوری را نیز به این نتایج باید اضافه کرد، در نهایت جواد محمدی از مدیرعاملی گاندوها کنار رفت تا مجتبی فریدونی از بخش اقتصادی باشگاه جای او را بگیرد و بعد از قطع همکاری با رحمان رضایی که ابتدای فصل در میان اعتراضات و نخواستن ها سرمربی ذوبی ها شده بود مجتبی حسینی را بعد از 4 سال دوری دوباره سبزپوش کند.
هر دو باشگاه سبز و طلایی اصفهان در رشته های مختلف تیمداری می کنند که لیگ های آنها در شرایط کرونا به صورت مجتمع برگزارشد، ووشوکاران بانوی سپاهان با قهرمانی در این فصل هرتیم کردند، والیبال نشسته بانوان نیز با شکست ذوب آهن در دربی فینال این فصل پوکر قهرمانی کرد تا مدیرعامل آنها را مجبور به عمل به قولی که داده برای حضور در بازیهای آسیا کند، سپاهانی ها در دو و میدانی نیز خوش درخشیدند و توانستند قهرمانی را از آن خود کنند والبته فرزانه فصیحی با حمایت سپاهان توانست در مسابقات شرکت کند و رکورد خود را در هر دوره مسابقات بهبود ببخشد، رکوردار دوی ۶۰ متر زنان ایران در آخرین مسابقه داخل سالن کشور صربستان به مقام نایب قهرمانی رسید.
دوگانه دیگر رشته ای بود که سپاهانی ها در آن بر روی سکو رفتند، شمشیربازی و دوچرخه سواری نیز نمایندگان سپاهان درخشیدند، هندبالیست های بانو و آقای سپاهان با هدایت محسن طاهری و فاطمه محمدخانی علیرغم عملکرد خوب در مرحله گروهی در مرحله نهایی با بدشانسی روبرو شدند و هر دو تیم روی سکوی سوم ایستادند، تیراندازان سپاهان در تفنگ بادی تیرهای خود را به مدال زدند تا قهرمان زودهنگام این فصل معرفی شوند، در بدمینتون راکت بدستان سپاهان موفقیت فصل خوبی را سپری نکردند والبته پرونده فوتبال بانوان وآقایان و والیبال هنوز باز است.
کمی آنطرف تر در باشگاه سبزپوشان اصفهانی والیبالیست های ذوب سکوی دوم را به خود اختصاص دادند، هندبالیست های ذوب آهن فصل خوبی نداشتند، پرونده فوتبال بانوان نیز با ناکامی از در مرحله مقدماتی بسته شد شاگردان مدایم زاده نتوانستند به مرحله نیمه نهایی برسند،شاگردان بریانیان در والیبال نشسته نقره فصل گذشته خود را تمدید کردند و در بخش مردان نیز ذوبی ها سوم شدند، و همانند سپاهان نیز پرونده فوتبال و بسکتبال برای گاندوها باز است.

در فوتبال ساحلی با حمایت فرش حداد بعد از گذشت یک دهه اصفهانی ها با یک تیم بومی در جایگاه سوم ایستادند، باشگاههای گیتی پسند، نامی نو و بازارهای روز کوثر نیز با تیمداری در فوتسال سعی می کنند که باز منتظر ماند تا نتایج آنها نیز مشخص شود.
در میان روزهای تلخ و شیرین این صنعت جذاب و پرطرفدار شاید اولین آرزویی که همه داشته باشند خداحافظی دوست داشتنی کرونا است تا دوباره صحنه ورزش همانی شود که پیش از این بود، تلاقی اشک ها و لبخندهای ورزشکاران و طرفداران آنها در استادیوم های ورزشی، مسابقات بدون استرس،نقش جهان لحظه شماری هواداران دو آتیشه سپاهان را می کند تا شعار ما سپاهانیم و حالا حالا قهرمانیم سر دهند، فولادشهر می خواهد در کنار طرفداران ذوب آهن دوباره روزهای اوج این تیم را ببیند و البته ورزش استان دل به روزهای خوش آینده بسته است تا ورزشکاران خود را به تیم های مختلف ملی معرفی کند تا سفیران مدال آوری باشند از ایران که همچون شیرینی گز و پولکی اصفهان از عرصه های مختلف بین المللی و جهانی مدال های شیرین کسب کنند.

حالا که داری می آیی، سر راهت از باغچه ی خداوند، برایمان بذر گل های رنگارنگ یاس و اطلسی و ارکیده بیاور، آن گاه که نبودی خزان خیلی از گل ها را پر پر کرد . یک روز زلزله بر سر دلمان آوار شد، یک روز سیل غم، زندگیمان را با خود برد. یک شب سفره هامان یک دفعه کوچک شد و بعد از آن هر ماه کوچک و کوچکتر. بعضی هایمان حتی دیگر سفره ای نداریم، گاهی گل هایمان در آسمان پر پر شدند و گاه جوانه های نورسی که بر سر شاخه ها بود طعم مرگ را می چشید. ارابه ی مرگ در کوچه ها می گشت و پیر و جوان را بی درنگ می ربود. چه غم انگیز بود آن روزهای بهار پیشین که لابلای این همه سوگ، باید از هم فاصله هم می گرفتیم و رخ می پوشاندیم. نه آغوش مرهمی؛ نه بوسه ی محبتی و نه دست نوازشی.
بهار جان اگر می شود زودتر بیا . اگر در بقچه ات هفت سین سلامتی را داری، همین الان پهنش کن، این روزهای آخر بلاتکلیفی، انگار عقربه ها چاقی مفرط گرفته اند، روزها مانند سال می گذرد و انتظار، توان و جان می کاهد.
حالا که بین زمین و آسمان معلقیم بیا تا دلمان گرم زمین و بهار شود .بهارجان، نگرانم! نکند مرگ تو را هم فریفته باشد، نکند این ویروس بی هویت، مرزهای تو را هم درنوردیده باشد؟ یادم نمی رود که نامش را نمی بردیم تا اعتماد به نفسش بالا نرود تا ماندگار نشود و زود پایش را از زندگیهایمان بکشد بیرون. نکند ماندگاریش دل تو را بزند. نکند نیایی؟ اما نه قطعا این طور نیست، درختان یکی در میان، شکوفه داده اند، باغ ها زنده شده اند و ساقه ها به نشان بیداری دهن دره می کنند و گل ها راهشان را به سمت نور و حیات کش می‌دهند. منی می دانم که در این روزهای کبود، ما را فراموش نمی کنی .
ببخشید بهار جان، سرنخ کلام از دستم رفت ، کلاف جملاتم به هم پیچید. خودم هم نمی دانم چه نوشتم. مثل سالی که گذشت. مثل حال مردمم. مثل برنامه ریزی های مسوولین. مثل همه چیز و هیچ چیز، امسال چقدر کلاف سر در گم روی دستمان ماند .
نمی دانم گره گشایی هم جزو صفاتت بود یا نه؟ اگر هست و اگر آمدی و من نبودم که یادآوری کنم، فکری هم به حال کلاف هایمان کن….

یکسال است که دل سیر همدیگر را ندیده ایم . او به نو بهار دلخوش است و از پس سرمای زمستان سر بر می آورد و جوانه می زند و شکوفه می دهد برایش فرقی نمی کند که ما سالها بدتر از ویروس کرونا به سرش آورده ایم. درختهایش را سوزانده ایم. نفسش را با اگزوز ماشینهایمان و دود کش های کارخانه هایمان بریده ایم . حیواناتش را منقرض کردیم و با فاضلاب و زباله هایمان آب خوش نگذاشته ایم که از گلویش پایین برود. او مانند ما نق نمی زند و غر نمی زند صبح به صبح استوری نمی کند آی دنیا من و شما یک مشت بدبختیم . دیشب باد آمد یکی از درختهایم شکست . برف آمد شکوفه هایم یخ زد . امروز کمر یکی از کوه هایم را ماشینهای سنگبری بریدند. او تن خسته و آسیب دیده از ما را به دست باد نوروزی می سپارد تا غبار از چهره اش بزداید و تن آلوده از زباله های ما را زیر بارش باران می شوید تا برای ادامه حیات آماده شود . او با صدای پرندگان سرخوش و از دیدن تلاش حیوانات برای ادامه زندگی سرمست می شود . درختان را صدا می کند تا روزگار را به عطر گلهایشان معطر و به رنگ جوانه هایشان مزین کنند. طبیعت در مقابل همه این سختی ها سختی های که ما به او تحمیل می کنیم دوام می آورد و شاداب زندگی می کند. شاید گلی که از زیر یک سنگفرش یا آسفالت بیرون زده بهترین نماد مقاومت و تلاش زمین برای ادامه حیات و بالندگی باشد. چیزی که ما مدتهاست فراموش کرده ایم .ما بخشی از این طبیعت هستیم با همان استقامت ، با همان اندازه توانایی برای تاب آوری و تحمل. درست یکسال است که زیر سایه هولناک بلای طبیعی یا شاید هم دست پرورده انسانی کرونا زندگی می کنیم . و روابطمان بخاطر این بیماری کم شده و هرچه از دنیای حقیقی دور شده ایم در دنیای مجازی بیشتر غرق شده ایم شاید در این یکسال بیشتر خبر خوانده باشیم و در صفحات اینستا گرام ،تلگرام واتس آپ، فیسبوک و …. پرسه زده ایم راست و دروغ را خوانده ایم از اینجا به آنجا برده ایم و اعصاب روان بهم ریخته از مصیبت کرونا را به ریخته تر کرده ایم و یاد گرفتیم که بیشتر به جای درمان از دردها بگوییم و حال همدیگر هرروز بدتر کنیم . در همه زمینه ها کارشناس شویم و به راحتی ساده لوح باشیم و هرچیزی را بپذیریم و اجازه بدهیم نا امید تر و ناتوان تر شویم در حالی که در بلا باید به هم امید دهیم . انگیزه دهیم راه درست نشان دهیم نه اینکه بنشینیم که و رقابت مجازی در انتشار مرگ دیگران، اخبار خلاف واقع و…. داشته باشیم .
مثال ما در شرایط یکسال گذشته چونان درختی است که تنه قطورش را بریده اند اما از کنار کنده بریده اش شاخ های جوان می روید و حیاتش ادامه می یابد و ما به عنوان بخشی از طبیعت توان روییدن و زندگی شاداب را داریم به شرط آنکه هر روزمان به آه و ناله نگذرد که ناله ها ریشه حیات را می خشکاند باید راه هایی نالیدن را بست و به امید چون زمین، خانه را از نو ساخت که ما اگر نوروز را جشن خود می دانیم از آن روست که خود را بخشی از طبیعت مقاوم می دانیم که راهی برای شادابی می یابد و به حیاتش ادامه می دهد و همین است که سالها از پس حمله ها و سختی ها بر آمده ایم و هنوز هستیم. ما چون زمین از پس طوفان های این زمستان سرد بهاری نیکو را درک خواهیم کرد.

همه این تعابیر را می شود برای تک تک روزهای این سال سیاه و خوش بینانه ترش این سال خاکستری به کار برد. سال خاکستری که ماسک به صورت داشت، دست هایش بوی مایع ضدعفونی کننده می داد و برای برخی لباس سیاه سوگواری به تن کرده بود. کرونا سایه سنگین و بزرگ و کلافه کننده اش را بر ما و روزها و شب هایمان انداخت و بختک اندوه و ترس و غم هایش با ما در تک تک روزهای سال آمد.
آدم های زیادی را از دست داده ایم. هنرمند و شاعر و روزنامه نگار؛ همسایه و دوست و فامیل. همه گیری کرونا به اضطراب روزهایمان اضافه شد، با موج دلار، اوج گرفت، همراه با بیم و ترس از آینده، به امروزمان چنگ انداخت و دلهره مدامش را سر سفره های کوچکمان آورد. با تورم، جولان داد، به نرخ بیکاری و اشتغال دامن زد، کسب و کارهای تازه جان گرفته را از رمق انداخت و پا به پای آلودگی هوا، نفسمان را گرفت، مثل فقدان زاینده رود غمگینمان کرد، مثل گرانی، بیداد کرد.
کرونا درهای مدرسه را بست، مرزها را دورتر کرد، دور پارک هایمان حصار کشید، صدا، تصویر، حرکت را از سینماهایمان گرفت، بهار و تابستان و پاییز و زمستانمان را سوت و کور کرد…
اما ما گذر کردیم، با تعدادی کمتر و اندوهگین تر، گذر کردیم و حالا اینجاییم؛ در آستانه قرنی جدید، آماده ورود به سال دو صفر، با تجربه هایی از فاصله گذاری اجتماعی، لبخندهای پشت ماسک، دورنشینی ها و ارتباطات آنلاین تر؛ ما انسان های روزگار کرونا هستیم، خسته و رنجور با عظیم ترین ترس ها از موذی ترین و ناشناخته ترین ویروس کوچک جهان؛ انسان هایی که شاید باید یاد می گرفتیم فاصله با آدم ها را حفظ کنیم، باید یاد می گرفتیم همه چیز در اراده ما نیست و جهان می تواند بسیار غیرقابل پیش بینی تر از آنچه باشد که فکر می کردیم. باید یاد می گرفتیم که دست های آلوده، کار دستمان می دهد، که همه ما به هم وصلیم و اگر یکی درگیر شد، می تواند دیگرانی را نیز درگیر کند. یاد گرفتیم گاهی باید برویم در قرنطینه، در انزوای کند و کاو در خود؛
کرونا یادمان داد خانه امن ترین جای دنیاست. ما آدم های بیرون آمده از قرنطینه، دیگر آن آدم های سابق نیستیم، آدم هایی که ترس ماسک نزدن و مبتلا شدن را با خود به خواب هایمان برده ایم، ما بزرگ ترهای نسلی که کودکانش از پارک رفتن هراس دارند، دست هایمان که فراری از همدیگر است، آغوش هایی که فراری از یکدیگر است، ما آدم هایی که باید در آسانسور سکوت کنیم و حرفی رد و بدل نکنیم تا امکان انتقال ویروس کمتر باشد، ما آدم هایی که باید با فاصله یک و نیم متری هم بایستیم و چیزی از دست هم نگیریم، جمع هایمان را محدود کنیم، پدر مادرهایمان را کمتر ببینیم، همشاگردی هایمان را نبینیم…
این است زندگی مسالمت آمیز با کرونا، این بود سالی که گذشت…

می‌نویسم «جامعه 18 اسفند 99» یا «اصفهان 19 اسفند 99» اما اگر در صفحه پوشه صفحات همه اعضای روزنامه را نگاه کنید نام‌گذاری و تاریخ‌نویسی صفحات من با بقیه یکی نیست؛ مثلا همین دیروز به جای «جامعه-18 اسفند» نوشته بودم «جامعه 18 بهمن» یا چند روز پیش نوشته بودم «اصفهان- 14 دی» یا ماه پیش نوشته بودم «رویداد- 3 مرداد» و …
نه اینکه فکر کنید حواس‌پرت هستم ها نه (البته که حواس‌پرت هستم بدم حواس‌پرتم و الکی ادای حواس‌جمع‌ها را درمیاورم) ولی قصه این شلختگی‌های ذهنی من در نام‌گذاری پوشه‌های صفحات روزنامه جنس دیگری دارد که با حواس‌پرتی‌های روتین مینا تومنی دو زار فرق می‌کند. اینها حواس‌پرتی‌های کرونایی است و از روزی شروع شد که به خاطر کرونا خانه‌نشین شدیم. اولش کیف می‌داد و لذت بخش بود اما همان اسفندی که باید ختم به تعطیلات نوروز می‌شد و هوای تازه‌ای پس از مدت‌ها به کله‌ام می‌خورد را از دست دادیم. مدت‌هاست آن حال و هوا را استنشاق نکرده و به درون ریه نکشیده‌ام همین است که هر روز وقتی تقویم را چک می‌کنم با خودم می‌گویم واقعا الآن اسفند شده؟ بهمن تمام شد؟ دی گذشت؟ آذر کی بود؟ شب یلدا کجا بودم؟ و از همه بدتر اینکه آخرین باری که باغ رضوان رفتم تا بنشینم سر قبر بابا منوچهر بغض کنم و هیچی نگویم را هم خاطرم نیست. ای لعنت بمن!
بله من حواس‌پرت بودم اما حواس‌پرت‌تر شده‌ام چون زورم به زندگی در دوران کرونا هنوز نرسیده است و یک سال بدون محاسبه، تنها مانند یک نوارکاست خالی به آرشیو سن من اضافه شد و بس.