یک اتفاق دلگرم کننده ناب،در دلِ سرمای مرموز پاییز!
مردی که هر روز برای پرنده های دانه می ریزد
و پرنده هایی که از لابلای شاخ و برگ درخت ها به یکدیگر خبر می دهند که “بیاین این آقا مهربونه اومد!”
اصفهان زیبا – چهارباغ عباسی
شهروند خبرنگار سایت این هفته

یک اتفاق دلگرم کننده ناب،در دلِ سرمای مرموز پاییز!
مردی که هر روز برای پرنده های دانه می ریزد
و پرنده هایی که از لابلای شاخ و برگ درخت ها به یکدیگر خبر می دهند که “بیاین این آقا مهربونه اومد!”
اصفهان زیبا – چهارباغ عباسی
شهروند خبرنگار سایت این هفته

اینجا در قلب خیابان طالقانی، بیش از یک قرن طعم بریان و نام حاج آقا مودب منش در خاطرات پیرها و جوان های امروزی جا خوش کرده است.
مغازه ای که از خیلی وقت پیش، میزبان مشتریانی ثابت بوده که خیلی هایشان دست از جهان شسته اند، اما نوه و نتیجه هایشان پای ثابت این مغازه هستند. مطبخی که از پدرانِ پدرانِ پیرمرد به یادگار مانده و او هنوز هم استوار است. زلال و شفاف، با لبخندی دلنشین اصفهانی تمام عیاری که لهجه اش به خوبی او را معرفی می کند.
از زمانی که بریانی «شاد» دارای تابلو شده تا کنون که حاج علی مودب منش یادش می آید، مشتریان خاص خودش را داشته. بریانیای كـه وقـتـی از كـنـار دروازه دولت وارد یکی از فرعی های طالقانی می شوی، هـنـوز بـه ته كـوچـه نـرسـیده از جمعیت صف بسته تا چند متر آن طرف تر از مغازه اش هم به خوبی می توانی تشخیص دهی كه بریانی حاج محمود چـیـزی فراتر از دیگر بریانیهای اصفهان است و بریانش حتماً خوردن دارد.
صادقانه از خودش می گوید. از شغلی که از پدربزرگ به پدر رسید و بعد از آن برای حاج علی به ارث گذاشته شد. حالا او بیش از 40 سال است که در مغازه آبا اجدادی اش که از سه نسل قبل به او رسیده، مشغول است. مشتری هایش معمولا ثابت و قدیمی هستند. مشتری که 45 سال است که ازاو خرید می کند و یا پسری که می گوید: بچه بودم و با پدر و مادرم اینجا می آمدم.
از همان دوران گذشته، این بریانی شهره خاص و عام شد، با طاق چشمه های قدیمی تا اینکه حاج علی تصمیم گرفت، رنگی نو و مدرن به بریانی اش بدهد. سبکی که حالا با معماری شاه عباسی پیوند خورده است.
رشته اصلی اش مهندسی برق است، اما وقتی برادرش شهید می شود، مسئولیت بریانی می افتد روی دوشش. حالا روزانه بیش از هزار نفر مشتری دارد.
مغازه حاج علی را این روزها خودش اداره میکند؛ نه پسرش این شغل را دوست دارد و نه دخترش. کار پر زحمت است و طاقت فرسا. از 6 صبح شروع می شود و تا 10 شب ادامه دارد . به قول حاج علی این شغل فقط عشق می خواهد و بس. طاقی قدیمی مغازه حاج علی بعد از آخرین بازسازی، حالا بخشی از مغازه شده و بخشی دیگر هم با چند قاب از دوران قدیم با نقاشی های مینیاتور تزئین شده است. حالا در دل آن مغازه قدمی، معماری نویی زاده شده با همان صف همیشگی، گرچه دیگر از آن كوره قدیمی مغازه که با علوفه مخصوص و پِهِن گوسفند روشن می شد نیست و رنگی تازه از مدرنیته به خود گرفته، اما بوی بریان همان است و کیفیت بریانی شاد همان.
با وجود اینکه چرخ گوشت صنعتی و فر گازی پــایـشــان بــه مـغـازه بـاز شـده، اما طعم بریانی شاد عوض نشده است.
حاج علی یادش نمی آید که کسی از بریان هایش ایرادی گرفته باشد: «کم پیش آمده که این اتفاق بیافتد و اگر هم باشد، سعی می کنیم که مشکل را حل کنیم».
دکان قدیمی حاج علی همیشه شلوغ است و هیچوقت رنگ خلوتی را ندیده و از جوان ترین مشتری 7 ساله اش تا پیرمرد 75 ساله همه او را دوست دارند.
دوست ندارد شغلش را با هیچ چیز دیگر عوض کند: « اینجا پا گرفتیم. با این مشتری ها بالا آمدیم و حاضر نیستیم اینجا را عوض کنیم. ما با آبگوشت بزرگ شدیم. آبگوشت را هم از همه غذاها بیشتر دوست داریم. پدرم هم هنوز آبگوشت بریان را دوست دارد و مشتری پرو پا قرص آن است. همه زندگی و عشق من این بریانی است و همیشه پای کارم هستم. اگر پای کارت نباشی کارت رونق نمی گیرد. این هم یکی از رمزهاست. فقط صداقت، رقابت سالم در کار و دروغ نگفتن به مشتری و غذای خوشمزه. فوت استادی است که می توانی در این کار موفق شوی.
هر روز هفته وقتی قرص خورشید در وسط آسمان است، مغازه حاج علی پاتوق کسانی می شود که به هر دلیلی اعم از خوشرنگی، کیفیت غذا و حتی گاهی هم به یاد قدیم ترها و برای زنده کردن خاطرات گذشته، به آنجا می روند.
حاج علی خیلی وقت ها کارش را می سپارد به سه تا از از شاگردهایش که حالا برای خودشان اوستا شده اند .
مشتریان حاج علی معمولا دائمی هستند، از مسافران گرفته تا مردم خود اصفهان همه بریان این مغازه را دوست دارند. به قول خودش، از تمام ایران می آیند تا طعم و عطر بریانی شاد را یک بار دیگر مزه مزه کنند: « حتی عده ای هستند که غذا را منجمد می کنند و می برند خارج ». تلخی های بریانی شاد، انگشت شمارند و محدود می شوند به سختی های این کار و مسئولیت هایی که او در قبال مشتریانش دارد: «دلم می خواهد بهترین باشیم و نام و آوازه این مغازه را نمی خواهم از بین ببرم . طبق سلیقه مشتریانم عمل می کنم، اما متاسفانه هنوز خیلی از جوان ها این غذای سالم را نمی شناسند، آنموقع است که غمگین ترین آدم دنیا می شوم، وقتی که بی تجربه ها نمی دانند، با سلامتیشان دارند چه کار می کنند…

اشتغال برای معلولان است. در این رابطه با وجود اینکه کارفرمایان موظف به گرفتن افراد معلول در شغل هایی مثل اپراتوری و غیره هستند، اما به این علت که بسیاری از بخش های جامعه در دست بخش خصوصی است، پیمانکار، به خود حق می دهد که هر کسی را که خودش بخواهد به کار بگمارد و همین باعث شده که افراد معلول و نابینا از این قانون دور بمانند.
هم اکنون هیچ آمار دقیقی از کسانی که مشکل بینایی در اصفهان دارند وجود ندارد و آماری که وجود دارد، تنها مربوط به پرونده هایی است که به بهزیستی مراجعه کرده اند.
به گفته رییس انجمن روشندلان اصفهان، طبق آمارها اکنون 160 هزار نفر در کشور و 8 هزار و 450 هزار نفر در استان اصفهان شناسایی شده اند که این آمار 5 تا 6 درصد آمار کل نابینایان را تشکیل می دهد.
فرهاد ناطقی می افزاید: بزرگترین مشکل نابینایان، حس ترحمی است که مردم به آنها دارند، در حالی که این افراد دارای توانایی های بی شماری هستند.
مدیرعامل انجمن روشنبین اصفهان معتقد است: جامعه، با بیتوجهی به جمعیت نابینا و کمبینای کشور، از استعداد خالص این افراد بیبهره میماند، ضمن اینکه معلولان هم در بروز و شکوفایی و تسهیل زندگی با مشکل مواجه میشوند.
به گفته رییس انجمن نابینایان اصفهان، طبق اصل 44 قانون اساسی بسیاری از مسئولیت های دولت برون سپاری شده و اولین مشکلی که در این زمینه ایجاد شد، اشتغال برای معلولان است. در این رابطه با وجود اینکه کارفرمایان موظف به گرفتن افراد معلول در شغل هایی مثل اپراتوری و غیره هستند، اما به این علت که بسیاری از بخش های جامعه در دست بخش خصوصی است، پیمانکار، به خود حق می دهد که هر کسی را که خودش بخواهد به کار بگمارد و همین باعث شده که افراد معلول و نابینا از این قانون دور بمانند.
وی همچنین با اشاره به مرکز نابینایی و موسسه آموزش خط بریل و زبان انگلیسی برای نابینایان گفت: تا چندی پیش این موسسه وجود داشت، اما بر اساس قوانینی که مصوب شد این مراکز از چارت سازمانی بهزیستی خارج شد و خوابگاهی هم که وجود داشت، دیگر افراد را پذیرش نمی کند.
ناطقی اضافه کرد: این مساله باعث شده که اگر یک بزرگسال در اصفهان یا شهرستان های اطراف نابینا شود، از تمامی آموزش های مربوط به اینترنت و خط بریل محروم باشند یا برای یادگیری هزینه های زیادی را متقبل شوند.
رییس انجمن نابینایان اصفهان ادامه داد: افراد نابینا و کمبینا به امکانات خاصی در جامعه نیاز دارند تا بتوانند تواناییهای خود را در سطح جامعه نشان دهند. این مسئله در کشورهای مختلف مدنظر دولتمردان کشور است و تجربه نشان داده است که با در اختیار گذاشتن امکانات کافی، نابینایان بهسرعت و به شدت رشد داشتهاند و به افراد مفیدی برای جامعه تبدیلشدهاند.
وی اظهار داشت: بعضی از امکانات در کشور خودمان هم وجود دارد، مثل کفپوشهای خیابان، اما بسیاری از امکانات موردنیاز برای مناسبسازی در دسترس نیست و یا بهصورت درست و مهندسیشدهای تعبیه نشدهاند.
ناطقی با اظهار تاسف از اینکه هنوز در رابطه با وسایل حملونقل عمومی تدبیری برای نابینایان و کمبینایان در نظر گرفته نشده است و همین مسئله میتواند، یکی از دلایل انزوای حدود 8 هزار نفر از افراد استان که مشکل بینایی دارند شده باشد، گفت: در حال حاضر نابینایان تواناییهای مختلفی دارند که امکان اشتغال آنها را فراهم کرده است.
وی افزود: این در حالی است که بسیاری از نابینایان دارای مدارک تحصیلی بالا هستند، بخش دیگری دارای توانمندی در حوزههای صنایعدستی، زبان، کامپیوتر، الکترونیک و …هستند.
ناطقی با تاکید بر اینکه قوانینی که در مورد معلولان و بویژه معلولان بینایی وجود دارد، روی زمین مانده است، تصریح کرد: متاسفانه برخی افراد جامعه و مسئولان ادارهها، نهادها، کارخانهها و شرکتها توانایی معلولان را باور ندارند و نسبت به اشتغال آنها اهتمام و توجه چندانی نداشته و ندارند.
رییس انجمن نابینایان تصریح کرد: معلول یت، محدودیت نیست ومسئولان باید این باوررا داشته باشند که معلولان و از جمله آنها، نابینایان، نیاز به ترحم ندارند.
وی در ادامه به کمک هزینههای خدمات توانبخشی، توان پزشکی، تحصیلی، ایاب و ذهاب آنها به عنوان خدمات بهزیستی به نابینایان اشاره کرد و گفت: در زمان بهره برداری از مترو به ما گفته شده که مناسب سازی ها انجام می شود، اما این مناسب سازی ها چندان به درد نابینایان نمی خورد و آنها در مواجهه با ازدحام و پایین بودن سکوی مسافر، ممکن است دچار حوادث ناگواری بشوند.
ناطقی افزود: این موضوع در زمینه پیاده روها هم صدق می کند، به شکلی که در پیاده روهایی که مخصوص عبور نابینایان است، گاهی دیده می شود که کیوسک روزنامه فروشی تعبیه شده است.
وی در رابطه با مسکن هایی که به این اقشار اعطا شده بود نیز گفت: ابتدا قرار بود، آورده، رایگان باشد و سازمان خیرین و بنیاد مستضعفین هم با کمک های خود این مسکن ها را به نابینایان بدهد، اما حالا می بینیم که این خانه ها بدون اینکه تجهیزاتی مثل آسانسور، کابینت و غیره را داشته باشد به نابینایان داده شده اما هر کدام از این اقشار باید بین 50 تا 60 میلیون هزینه کنند تا امکان سکونت، در این منازل را داشته باشند، این در حالی است که این قشر با مشکلات بسیار مالی در رابطه با مشکلی که دارند روبرو هستند.