مجله خبری این هفته

برچسب: مجله خبری

  • دنیایی بدون ترحم با عصای سفید سفید سفید

    دنیایی بدون ترحم با عصای سفید سفید سفید

    به نظر این دختر 25 ساله، نابینا یی دنیای جدیدی را به او نشان داده است: « روزهای اول که این اتفاق افتاده بود، شوک شدم و افسردگی رهایم نمی کرد. یک روز به خودم گفتم تا کی می خواهی درون این پیله بمانی، این شرایطی است که ایجاد شده و رهایی از آن غیرممکن است. شروع کردم به یاد گرفتن خط بریل و بعد آرام آرام به زندگی جدیدم عادت کردم». او حالا پنج سالی می شود که این شرایط را پذیرفته و مانند بسیاری از کسانی که در این شرایط به سر می برند، نقطه مشترکی دارد. تنها موضوعی که او و امثال او و یا نابینایان مادرزاد را رنج می دهد، نوع نگاه مردم به این نوع معلولیت است و با اینکه آمار نابینایان در کشور ما به شکل چشمگیری در حال افزایش است، اما هنوز فرهنگ درستی در برخورد با آن ایجاد نشده است.

    بنفشه هم با مریم در یک نقطه ایستاده است، پشت تمام چشمها؛ بنفشه هم نابینایی است که در كنار تحصیل به سرودن شعرعلاقه دارد، بنفشه احمدی احساس می كند كه او به سراغ شعر نرفته، بلكه شعر به سراغ او آمده است و آرام آرام احساس توانایی گفتن شعر را در خود حس كرده و به سرودن شعر پرداخته است، بیشتر موضوعات     شعر های او را موضوعات عاطفی، اجتماعی و احساسی تشكیل می دهد.

    • نقش رنگین کمان درتاریکی می زنیم

    سالهاست توی تمام تاریکیها به قول خودش یک عالمه رنگ است. اما رنگین کمان بنفشه با آدم های عادی متفاوت است.

    بنفشه از مردم و دولت می خواهد، تا معلولیت را بشناسند و بفهمند، كسانی كه چنین مشكلاتی دارند چه انتظاری از دولت و مردم خود دارند. بنفشه آرزو دارد تا مردم  به معلولین و نابینایان خود كمك كنند تا آنها خود را به جامعه بشناسانند؛ شاید از این طریق گوشه ای از مشكلات آنان بر طرف گردد.

    • اما رنج های او تنها ندیدن رنگ ها و انسان ها نیست. دردهای او تنها گم کردن

    کوچه های زمخت و خیابان های پرهیاهوی زندگی نیست. او ناشناخته است. کمتر کسی از دردها و لذت هایش سخن رانده است: «اگر معلولان را کمتر در کوچه و خیابان می بینیم، دلیل بر کم بودنشان نیست. آنها از طرد شدن واهمه دارند. از اینکه جمع آنها را نپذیرد، می ترسند».

    • زندگی عالی است

    تق تق عصای سفید روی سرامیک ها نشان از آمدن لیلا است، او هم روشن دل است و بیماری نادری چشم هایش را از او گرفته است.

    قدی نسبتا بلند، ظاهری آرام و لبخندی دایمی بر لب دارد. برای او زندگی عالی است دور از زشتی «وقتی برای اولین بار ندیدم، همه چیز برایم سیاه شد. زندگی شد یک علامت سوال بزرگ، اما شاید اگر متوجه باشی که هر چه که اتفاق بیافتد باز هم زندگی جریان دارد، با این مساله کنار می آیی. سعی کردم امیدم را از دست ندهم و کم کم با شرایط عجیبی که داشتم وفق پیدا کردم و یاد گرفتم که رنگها را با گرمی و لطافتشان برای خودم تعریف کنم، حالا نقاشی می کنم و گلدوزی ام هم بد نیست .

    باور کنید وقتی صبح از خواب بیدارمی شوم و مثل همیشه هیچ منظره ای را نمی بینم اصلا غمگین نمی شوم. می دانی چرا؟ چون معتقدم صبحی نو به من تقدیم شده است و این صبح قشنگ و جدید در نابینا شدن من هیچ نقشی نداشته است. این صبح پاک و بیناست. پس نباید عمر چند ساعته این صبح را خراب کنم و او را به خاطر کاری که نکرده است مجازات کنم. هیچ انسان عاقلی، هدیه ای دل انگیز، آن هم از طرف معشوقی  دوست داشتنی را تکه پاره نمی کند. هدیه را می پذیرم و برای زیباتر شدنش تلاش  می کنم. باور کنید، ندیدن بزرگترین درد ما نیست. درد ما دیده نشدن است، وقتی که   توانایی هایمان دیده نمی شود» .

    دیگر روشن دلان هم همین عقیده را دارند، زهرا ،سرور و نازنین. توانایی آن همه کار آن هم از یک نابینا شگفت زده ات می کند .

    • ترحم های نابجا

    به گفته رضا اسلامی، روانشناس ، نگاه های اطرافیان و حتی گاه خانواده ها مشکلات بسیاری را برای نابینایان ایجاد می کند .

    به گفته این کارشناس، بسیاری از مردم این افراد را ضعیف و ناتوان تصور می کنند و با ترحم های نابجا و صحبت های به ظاهر دلسوزانه سعی می کنند به آنها کمک کنند، اما این گونه   ترحم ها، تنها رنج هایشان را مضاعف می کند.

    اسلامی نبود کار و عدم جذب مراکز دولتی وغیر دولتی، فرهنگ نادرست ترحم با وجود توانایی بسیار در این افراد را از مشکلاتی می داند که گریبانگیر این قشر از جامعه است .

    به گفته بسیاری در کشورهای توسعه یافته دنیا، نابینایان تحت پوشش بیمه بوده و اگر شرایط رفاهی برای نابینایان ایران هم فراهم شود، آنها از لحاظ روحی، روانی نیز ارتقا می یابند .

    در حال حاضر30 درصد از جمعیت کشورما عیوب انکساری دارند و شیوع بالای بیماری های آب مروارید و بیماری های عفونی چشم، ایران را بر پله شانزدهمین کشور از لحاظ اختلالات بینایی قرار داده است. اختلالاتی که خیلی ها می گویند، رقمی بیش از 150 هزار نفر را دربرمی گیرد.

    به گفته انجمن های حمایت از حقوق معلولان هنوز آمار دقیقی از نابینا یان یا کم بینایان وجود ندارد و هنوز نمی توان در این رابطه نظر درستی داد، اما آنچه که مهم است، سیاهی مشکلات متعددی است که بر عصای سفید نابینایان سایه انداخته است.

    نظامِ معلول حمایت از این افراد، هنوز هم ناقص باقی مانده و نتوانسته رشد کند. حالا نه نهادهای متولی ثبت آمارهای حیاتی با یکدیگر تعامل دارند و نه آمارها درست و مشخص است. این در حالی است که تاکنون تحقیق جامعی برای شناسایی تعداد نابینا یان در هر سال انجام نشده و همین سستی ها، صحت آمار تعداد نابینایان را زیر سوال می برد.

    • هر دقیقه یک کودک نابینا متولد می شود

    بر مبنای تخمین WHO، هر پنج ثانیه یک نفر به جمعیت نابینایان جهان اضافه شده و در هر دقیقه یک کودک نابینا متولد می شود.
    می توان گفت اکنون بیش از 8/0 تا 2/1 درصد جمعیت کشورهای در حال توسعه و توسعه نیافته از اختلالات بینایی رنج می برند و از جمعیت 50میلیون نفری نابینایان جهان، 90درصد در کشورهای در حال توسعه زندگی می کنند. در حالی که سه میلیون نابینا در منطقه مدیترانه شرقی زندگی می کنند، تخمین سازمان بهداشت جهانی می تواند به این واقعیت نزدیک باشد که هم اکنون جمعیت مبتلایان به اختلالات بینایی در ایران، رقمی در حدود 900 هزار نفر است.

    هم اکنون بر اساس آمارهای رسمی شیوع معلولیت نابینایی در حد مطلق 18 نفر در هر ده هزار نفر جمعیت است که اگر به این دسته معلولیتها خفیف و متوسط را هم اضافه کنیم شیوع معلولیت بینایی از خفیف تا خیلی شدید در مجموع 7 نفر در هر هزار نفر است .

    یعنی معلولان هم سهمی از خدمات رفاهی، اجتماعی و اشتغال باید داشته باشند اما در عمل چنین موضوعی بسیار کمرنگ است .

    پژمان پورشبانان، معاون توانبخشی بهزیستی اصفهان با اظهار تاسف از اینکه طبق قانون جامع حمایت از معلولان در کلیه  استخدام های دولتی باید 3 درصد سهمیه مورد نیاز به معلولان تخصیص یابد، همچنین 60 درصد از مشاغل، اپراتوری یا تلفن چی یا امور اداری در دستگاه های مختلف مطابق نوع معلولیت به این معلولان اختصاص یابد، می گوید: این قانون هیچوقت آن طور که باید به اجرا نرسیده و همیشه در سایه مانده است.

    این در حالی است که به رغم اینکه تعدادی از روشندلان ما در آزمون استخدامی آموزش و پرورش نیز در سال گذشته، حد نصاب نمره قبولی را آورده اند اما جذب نشده اند و این مشکل بزرگی در سطح کشور است .

  • چشم امید 8 هزار نابینای استان به توجه مسئولان

    چشم امید 8 هزار نابینای استان به توجه مسئولان

    اشتغال برای معلولان است. در این رابطه با وجود اینکه کارفرمایان موظف به گرفتن افراد معلول در شغل هایی مثل اپراتوری و غیره هستند، اما به این علت که بسیاری از بخش های جامعه در دست بخش خصوصی است، پیمانکار، به خود حق می دهد که هر کسی را که خودش بخواهد به کار بگمارد و همین باعث شده که افراد معلول و نابینا از این قانون دور بمانند.

    هم اکنون هیچ آمار دقیقی از کسانی که مشکل بینایی در اصفهان دارند وجود ندارد و آماری که وجود دارد، تنها مربوط به پرونده هایی است که به بهزیستی مراجعه کرده اند.

    به گفته رییس انجمن روشندلان اصفهان، طبق آمارها اکنون 160 هزار نفر در کشور و 8 هزار و 450 هزار نفر در استان اصفهان شناسایی شده اند که این آمار 5 تا 6 درصد آمار کل نابینایان را تشکیل می دهد.

    فرهاد ناطقی می افزاید: بزرگترین مشکل نابینایان، حس ترحمی است که مردم به آنها دارند، در حالی که این افراد دارای توانایی های بی شماری هستند.

    مدیرعامل انجمن روشن‌بین اصفهان معتقد است: جامعه، با بی‌توجهی به جمعیت نابینا و کم‌بینای کشور، از استعداد خالص این افراد بی‌بهره می‌ماند، ضمن اینکه معلولان هم در بروز و شکوفایی و تسهیل زندگی با مشکل مواجه می‌شوند.

    به گفته رییس انجمن نابینایان اصفهان، طبق اصل 44 قانون اساسی بسیاری از مسئولیت های دولت برون سپاری شده و اولین مشکلی که در این زمینه ایجاد شد، اشتغال برای معلولان است. در این رابطه با وجود اینکه کارفرمایان موظف به گرفتن افراد معلول در شغل هایی مثل اپراتوری و غیره هستند، اما به این علت که بسیاری از بخش های جامعه در دست بخش خصوصی است، پیمانکار، به خود حق می دهد که هر کسی را که خودش بخواهد به کار بگمارد و همین باعث شده که افراد معلول و نابینا از این قانون دور بمانند.

    وی همچنین با اشاره به مرکز نابینایی و موسسه آموزش خط بریل و زبان انگلیسی برای نابینایان گفت: تا چندی پیش این موسسه وجود داشت، اما بر اساس قوانینی که مصوب شد این مراکز از چارت سازمانی بهزیستی خارج شد و خوابگاهی هم که وجود داشت، دیگر افراد را پذیرش نمی کند.

    ناطقی اضافه کرد: این مساله باعث شده که اگر یک بزرگسال در اصفهان یا شهرستان های اطراف نابینا شود، از تمامی آموزش های مربوط به اینترنت و خط بریل محروم باشند یا برای یادگیری هزینه های زیادی را متقبل شوند.

    رییس انجمن نابینایان اصفهان ادامه داد: افراد نابینا و کم‌بینا به امکانات خاصی در جامعه نیاز دارند تا بتوانند توانایی‌های خود را در سطح جامعه نشان دهند. این مسئله در کشورهای مختلف مدنظر دولتمردان کشور است و تجربه نشان داده است که با در اختیار گذاشتن امکانات کافی، نابینایان به‌سرعت و به شدت رشد داشته‌اند و به افراد مفیدی برای جامعه تبدیل‌شده‌اند.

    وی اظهار داشت: بعضی از امکانات در کشور خودمان هم وجود دارد، مثل کف‌پوش‌های خیابان، اما بسیاری از امکانات موردنیاز برای مناسب‌سازی در دسترس نیست و یا به‌صورت درست و مهندسی‌شده‌ای تعبیه نشده‌اند.

    ناطقی با اظهار تاسف از اینکه هنوز در رابطه با وسایل حمل‌ونقل عمومی تدبیری برای نابینایان و کم‌بینایان در نظر گرفته نشده است و همین مسئله می‌تواند، یکی از دلایل انزوای حدود 8 هزار نفر از افراد استان که مشکل بینایی دارند شده باشد، گفت: در حال حاضر نابینایان توانایی‌های مختلفی دارند که امکان اشتغال آنها را فراهم کرده است.

    وی افزود: این در حالی است که بسیاری از نابینایان دارای مدارک تحصیلی بالا هستند، بخش دیگری دارای توانمندی در حوزه‌های صنایع‌دستی، زبان، کامپیوتر، الکترونیک و …هستند.

    ناطقی با تاکید بر اینکه قوانینی که در مورد معلولان و بویژه معلولان بینایی وجود دارد، روی زمین مانده است، تصریح کرد: متاسفانه برخی افراد جامعه و مسئولان اداره‌ها، نهادها، کارخانه‌ها و شرکت‌ها توانایی معلولان را باور ندارند و نسبت به اشتغال آنها اهتمام و توجه چندانی نداشته و ندارند.

    رییس انجمن نابینایان تصریح کرد: معلول یت، محدودیت نیست ومسئولان باید این باوررا داشته باشند که معلولان و از جمله آنها، نابینایان، نیاز به ترحم ندارند.

    وی در ادامه به کمک هزینه‌های خدمات توانبخشی، توان پزشکی، تحصیلی، ایاب و ذهاب آنها به عنوان خدمات بهزیستی به نابینایان اشاره کرد و گفت: در زمان بهره برداری از مترو به ما گفته شده که مناسب سازی ها انجام می شود، اما این مناسب سازی ها چندان به درد نابینایان نمی خورد و آنها در مواجهه با ازدحام و پایین بودن سکوی مسافر، ممکن است دچار حوادث ناگواری بشوند.

    ناطقی افزود: این موضوع در زمینه پیاده روها هم صدق می کند، به شکلی که در پیاده روهایی که مخصوص عبور نابینایان است، گاهی دیده می شود که کیوسک روزنامه فروشی تعبیه شده است.

    وی در رابطه با مسکن هایی که به این اقشار اعطا شده بود نیز گفت: ابتدا قرار بود، آورده، رایگان باشد و سازمان خیرین و بنیاد مستضعفین هم با کمک های خود این مسکن ها را به نابینایان بدهد، اما حالا می بینیم که این خانه ها بدون اینکه تجهیزاتی مثل آسانسور، کابینت و غیره را داشته باشد به نابینایان داده شده اما هر کدام از این اقشار باید بین 50 تا 60 میلیون هزینه کنند تا امکان سکونت، در این منازل را داشته باشند، این در حالی است که این قشر با مشکلات بسیار مالی در رابطه با مشکلی که دارند روبرو هستند.

  • جنگ با گلوله های بیصدا

    جنگ با گلوله های بیصدا

    واقعیت این است که همه ما،  درون یک جنگ تمام عیار هستیم، منتهی، تم این جنگ با آن جنگهای نوستالژیک که در ذهن داریم فرق دارد، یک چیز تازه ایی است .

    بعضی ها جنگی که در آن قرار داریم را جنگ اقتصادی می خوانند. جنگی که آتش آن را ترامپ با خروجش از برجام، روشن کرد. آثارش نه با بمباران و ویرانی و شهادت و جراحت، بلکه با انهدام زیر ساخت های اقتصادی ما رقم خورده است. مجروحان این جنگ میلیونها انسان بالغی هستند که به واسطه سقوط ارزش پول ملی، بیکارشده و شرمنده خود و خانواده هایشان هستند. آنها حتی نمیدانند با چه سلاحی مجروح شده اند !!

    ویرانی آن به شکل بی سامانی قیمت ارز، گرانی افسارگسیخته و تعطیلی کارخانجات و صنایع و یا ورشکستگی صنعت، خود را نشان میدهد.

    ترکشهای این جنگ پایین آمدن ارزش پول ملی مملکت است، در حدی که قیمت کاغذ اسکناس از ارزش خود آن بیشتر است، بنحوی که انتشار و چاپش هم دیگرتوجیه اقتصادی ندارد!!

    کشته های این جنگ، هزاران زن و مرد و کودکی هستند که بنیان خانواده شان بخاطر فقر اقتصادی، متلاشی شده و طلاق گرفته اند، یا کسانی که از شدت بیکاری و فقر نمیتوانند تشکیل خانواده دهند و مجروحان بدحالش، در سطل های زباله،  لقمه ای نان جستجو می کنند.

    جاسوسان نفوذی دشمن در این جنگ، رانتخوارانی هستند که با سوء استفاده از قدرت و ثروت، با انواع روشها از احتکار و قاچاق گرفته تا تقلب و دزدی، عین لاشخورها بر جسد بی جان اقتصاد این مملکت ضربه وارد میکنند.

    فرماندهان این جنگ، برخلاف جنگ معمولی، نه مثل مردم در جنگند و نه حتی کوچکترین سختی می بینند و فقط از دور با غرور نعره مبارزه و وعده پیروزی می دهند!

    بله ما در حال جنگیم، یک جنگ تمام عیار. آثار این جنگ، هر چه جلوتر میرویم، خود را بیشتر آشکار می کند.

    اینکه ده درصد جامعه با سرعت  پولدارتر و نود درصد جامعه به همان نسبت فقیرتر می شوند و این شکاف روزی آنقدر بزرگ می شود که پر کردنش به اندازه یک جنگ واقعی، هزینه فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی خواهد داشت.

    در این میان، مردم بی نوا، سربازان مجروح و موج گرفته ایی هستند که گیج و مبهوت دور خود میچرخند و نمیدانند چکار کنند.

    بله ما در حال جنگیم و داریم خون می‌دهیم، اما رنگ سرخی خونمان، از خجالتی است که به خاطر فقر اقتصادی بر گونه هایمان نشسته است.

    آیا شما هم صدای کمانه کردن گلوله های این جنگ که از کنار گوشتان میگذرد را می شنوید، یا شما هم گیج این اقتصاد گیج شده اید.

    • بنا نیست هم چوب را بخوریم هم پیاز را

    ژوبین صفاری

    هرچه زمان بیشتر می‫گذرد، انگار بیشتر متوجه می‫شویم که اظهارنظرهای مسئولان نه از سر ندانستن که شاید به عمد قرار است باعث تکدر خاطر مردم شود.

    مگر آنکه مسئولان در یک محیط کاملاً ایزوله به دور از آنچه مردم درک و لمس می‫کنند و بدون ارتباط با هیچ رسانه‫ ای مشغول خدمت‫ رسانی هستند. بارها در رسانه ‫ها از اظهار نظرهای نا به جای مسئولان و بازی شدن با اعصاب مردم سخن گفته شده است، اما باز به جای پاسخگویی درخصوص چرایی شرایط موجود و یا حل ریشه‫ ای مشکلات اعم از اقتصادی و فرهنگی سخنانی گفته می‫شود که نه تنها مرهم درد مردم نیست که اثرات مخربی بر روان جمعی می‫گذارد.

    طی روزهای گذشته سخنانی از سوی برخی مسئولان امر گفته شد از جمله بهتر بودن اقتصاد ایران نسبت به آلمان توسط رئیس جمهوری، درخواست تعویض دنا پلاس با شاسی بلند توسط یکی از نماندگان مردم  و یا کری خواندن‫های بیش از اندازه و البته بی‫ربط وزیر ارتباطات برای هواداران آبی پایتخت، که همه قطعات یک پازل از ندانستن مقتضیات جامعه امروز ایران است.

    تردیدی نیست که طی چند دهه گذشته جامعه ایرانی انواع فشارها، تنش ها و دشواری‫ها را برای زیست خود تحمل کرده است.

    درهمین حال همواره سعی کرده در کشاکش این سختی‫ها با رفتارهای مدنی از جمله شرکت در انتخابات، امید خود را برای عبور از این مراحل سخت حفظ کند. امیدی که البته نه تنها با عملکرد بد منتخبان به یاس عمیق تبدیل می شود بلکه انگار مردم ناچارند با انواع اظهارنظرهای نسنجیده درد مضاعفی را نیز تحمل کنند.

    مردم ایران در برهه های گوناگون برای بهبود شرایط زیستی خود و دلخوش به شعارهای امیدوارانه دولت ها به پای صندوق های رای رفته و  هر بار نا امیدتر از بار قبل، زندگی خود را به انتخابات بعدی گره زده اند.

    ناگفته پیداست سیاست‫های اقتصادی و فرهنگی دولت هر چند که میراث‫دار نابسامانی‫های قبلی نیز باشد دستاوردی جز سخت تر شدن شرایط نداشته است. اما در این شرایط ای کاش به جای اظهار نظرهای بی‫حاصل، مسئولان از مشاوران روانشناس و جامعه شناس بهره می‫برند تا شاید آنها توضیح می‫دادند که این صحبت‌ها نتیجه‫ای جز یاس مضاعف برای جامعه نا امید شده ایرانی ندارد.

    تدبیر برای توسعه اقتصادی کشور را در لوای دادن آدرس‫های غلط نمی‫ توان پنهان کرد.

    شکی نیست که مردم هر زمان که لازم بوده شرایط بحرانی کشور را درک کرده اند اما اینکه حالا هم چوب را بخورند و هم پیاز، نتیجه‫ای جز عمیق‫تر شدن شکاف بین مسئولان و مردم درپی نخواهد داشت. مردم این روزها به همدلی نیاز دارند و نه تهدید و تخیل. که اگر سخن مسئولان نزد مردم کم اعتبار شود اثرات آن تا مدت ها بر سپهر اجتماعی کشور باقی خواهد ماند.

  • چشم همسایه ها به سرمایه گذاران ایرانی

    چشم همسایه ها به سرمایه گذاران ایرانی

    سرمایه ها و ارزهایی که از ایران خارج می شود تا در گرماگرم نوسات نرخ دلار و ارز و مشکلات مربوط به مسکن به یک معامله یک سر باخت تبدیل شوند. بماند که تبلیغات هم دست از سر این بازار برنمی دارند، تبلیغات رنگارنگ از خانه‌های زیبا و مجلل در کشورهایی همچون ترکیه، دبی و مالزی که آدم ها را مجذوب خود می‌کند. چشم‌ اندازهای باشکوه رو به دریا و کوهستان کمترین فاصله به مراکز اصلی شهر و دانشگاه‌ها و دریافت ویزای اقامت از مهمترین  جذابیت های  تبلیغاتی برای خرید  این خانه‌هاست.

    اینها همه در حالی است که این جذابیت ها گاهی هزینه زیادی برای سرمایه گذار دارد، و شامل ورشکستگی و به خاک نشستن کسانی می شود که تمام سرمایه خود را یکجا به پای خانه های روی آب می ریزند.

    طبق گفته تعدادی از کارشناسان مسکن، این نوع سرمایه گذاری در کشوری مانند ترکیه یا دبی کاملا اشتباه است، زیرا بعد از گذشت چند سال، واحد مسکونی به مصادره گذاشته شده و یا دریافت اقامت در این کشور منتفی می‌شود.

    مصطفی قلی ‌خسروی، رئیس اتحادیه املاک پایتخت، با اشاره به اینکه هیچ یک از مشاوران املاک به ویژه در استان تهران مجوز فروش ملک و یا زمین در خارج از کشور را ندارند،‌ گفت: هر مشاور املاکی که چنین فایل‌هایی را برای فروش ارائه کند، متخلف است و پس از شناسایی به مراجع قضایی معرفی می شود.

    وی افزود:  متأسفانه چند سالی است که مردم فریب چنین تبلیغاتی را خورده اند و سرمایه‌های خود را به خارج کشور انتقال می‌دهند، اما بعد از گذشت ماه ها تمامی سرمایه‌های آنها  به دلیل  نداشتن اشرافیت حقوقی بر باد می‌رود، چرا که کشوری مانند ترکیه و یا دبی جای مناسبی برای سرمایه گذاری نیست.

    قلی‌خسروی تأکید کرد: کشور ایران با چنین شرایط اقتصادی که دارد، بهترین زمان برای سرمایه گذاری است، زیرا که قیمت ملک و زمین در چند ماه گذشته افزایش جهشی داشته است.

    رئیس اتحادیه املاک استان تهران با اشاره به اینکه بسیاری از افرادی که در آنتالیا و آنکارا ملکی را خریداری کردند بلافاصله پشیمان شده‌اند، افزود: خرید ملک‌های پیش فروش و یا زمین‌های بدون سند باعث شده که تمامی سرمایه‌های آنها از بین برود.

    در همین خصوص حامد مظاهریان، معاون وزیر راه و شهرسازی چندی پیش با اشاره به اینکه هیچ یک از مشاوران املاک اجازه فعالیت فروش ملک در خارج از کشور را ندارند، افزود: مشاوران املاک تحت نظارت وزارت صمت هستند بنابراین، باید هرچه سریع‌تر فعالیت این مشاوران املاک متوقف شود.

    مظاهریان تأکید کرد: خرید ملک و یا سرمایه گذاری در خارج از کشور باعث ایجاد اختلال در اقتصاد کشور می‌شود. بنابراین باید هرچه سریع‌تر وزارت صمت و همچنین اتحادیه مشاوران املاک مانع فعالیت آنها شوند.

    اکنون افراد می توانند با 100 میلیون خانه های روی آبی را بخرند که ممکن است، یک شبه از دستشان برود، اما تنش های اقتصادی در ایران، تحریم ها و مشکلات مربوط به ناامنی های سرمایه گذاری است که باعث شده سرمایه ها از کشور ما فرار کنند.

    فرار سرمایه ها دلایل مختلفی هم دارد، از بروکراسی های اداری در ایران گرفته تا تبلیغات دهن پر کنی که حتی جای خود را در اپلیکیشن های موبایل ها هم باز کرده اند.

    حالا ورود دلالان و مشاوران املاک،  بدون مجوز در این بخش باعث شده بسیاری از خریداران واحد مسکونی در خارج از کشور با مشکل مواجه شوند .

    ساخت وساز در  کشور ایران، یکی از اصلی ترین  پایه های اقتصاد کشور به شمار می آید به طوری که حدود 1300 شغل به صورت مستقیم و غیر مستقیم به این صنعت بزرگ وابسته است، بنابراین باید دولت انگیزه های لازم را برای افزایش سرمایه گذاری در این بخش گسترش دهد و مانع خروج آن به خارج از کشور شود.

    حالا سرمایه های ایران به راحتی به خارج از کشور منتقل می شود، سرمایه هایی که می تواند اشتغال ایجاد کند و کشور ما را از شر مشکلات متعدد مربوط به بیکاری نجات دهد.

    آمارها نشان می‌دهند که ایران سالانه نیاز به تولید یک میلیون واحد مسکونی دارد که تنها یک سوم از این میزان در کشور تولید و مابقی در سایر بخش ها سرمایه گذاری می شود و کارشناسان معتقدند که اگر در این زمینه حمایت های لازم انجام شود، می توان به زنده شدن این صنعت امیدوار بود.

  • آقازاده ای در اوج و آقازاده ای بر موج

    آقازاده ای در اوج و آقازاده ای بر موج

    رکورد دار این حرکت هم «همگناه» کیایی‌ها و «آقازده اوج هستند و البته آوانگاردها «قلب یخی»، «فضا نوردان»، «شب‌های برره» بودند تا اکنون. حتماً می دانید یا اگر دنبال کننده هستید، خبر دارید که «آقازاده» مجموعه‌ای به کارگردانی بهرنگ توفیقی، تهیه‌کنندگی و نویسندگی حامد عنقا است. فیلم‌برداری این مجموعه از سال 1398 و پخش آن از روز جمعه 6 تیرماه 1399 در شبکه نمایش خانگی آغاز شد. سریال «آقازاده» در ژانر درام اجتماعی و سیاسی داستان یک آقازاده به نام نیما بحری (امیر آقایی) است که تخلفات اقتصادی مرتکب شده و یک مأمور به نام حامد تهرانی (سینا مهراد) که او هم یک آقازاده است، البته با خصوصیاتی کاملاً مخالف تلاش می‌کند تا دست نیما را رو کند.

    • اصلاً آقا زاده کیست؟!

    «آقازاده» اصطلاحی است برای اشاره به افرادی در کشور ایران که به وسیله رانت و سوءاستفاده از نفوذ و قدرت پدر یا مادر یا اقوام نزدیکشان شروع به فعالیت اقتصادی می‌نمایند و با زحمت نسبی کمتری، قدرت و ثروت بسیار زیادی کسب می‌نمایند و موفقیت خود را مدیون این رابطه خانوادگیشان هستند.

    •  «آقازاده» رکورد «مانکن» را شکست.

    تیم حرفه‌ای و البته پولدار سریال از همان ابتدا سبب شد، سازندگان آن با اعتماد به نفس بیشتری در VOD ها حضور پیدا کنند. شاید به همین جهت بود که روابط عمومی فیلیمومنتشر کرد، آمار میزان تماشای آنلاین «آقازاده» تا ساعت 12 شب روز چهارشنبه 12 شهریور در پلتفرم فیلیمو با 25 میلیون و 861 هزار و 865 دقیقه است که با مقایسه آمارهای پیشین رکورد تازه‌ای در تماشای آنلاین سریال‌های شبکه نمایش خانگی به حساب می‌آید و تا به حال این رکورد در دست سریال «مانکن» با 25 میلیون و 130 هزار دقیقه بود که توسط آقازاده شکسته شد.

    • پروپاگاندای بسیار کارآمد

    پر مخاطبی و پر فروشی سریال هر چند، تقریباً هیچ رقیب جدی در شبکه نمایش ندارد ، (سریال موچین رقیبِ هیچ مجموعه‌ای نیست!) هر هفته آن را با اقبال عمومی مواجه می‌کند. این در حالی است که ریتم تند داستان، تعدد چهره‌های محبوب سینما و تلویزیون، گفتنِ داستان‌های مگو در کنار کارگردانی قوی و ارجاع‌های فرامتنی از نقاط قوت مجموعه است که تهیه کننده باهوش آن (حامد عنقا) همه این فاکتورهای مثبت را با «پروپاگاندای بسیار کارآمد» ی آمیخته کرده است. از ماجرای مشهور صیغه گرفته تا کنایه به حراج تهران، حراجی که در اپیزود یک مجموعه نمایش داده شد و سعید الهی، کارشناس سینما و رسانه، در توییترش درباره آن نوشت: «اینکه نویسنده‌ای سال گذشته با اعتبار بخشی به حراج بزرگ تهران تابلویی را به قیمت 280!! میلیون تومان بخرد و امسال قصه سریال جدیدش را با زیر سؤال بردن همان حراج آغاز کند، غیر از رفتار دوگانه و تلاش برای نگران سازی سرمایه‌گذاران عرصه هنر چه معنایی دارد؟»

    چند اپیزود بعد هم اتفاق جالب توجه دیگری در سریال «آقازاده» نمایش داده شد. جایی که مادر (لعیا زنگنه) نگران به پسرش (سینا مهراد) می‌گوید: «تو پسر منی جیگر گوشه منی، آخه من قربون این صورت نجیبت بشم، نگرانم، مثل اون روزهای که تب می‌کردی تا صبح بالا سرت بودم و …» همزمان با این حرفها مادر صورت پسرش را لمس کرده و بر گونه و سر و صورت او دست می‌کشد و نوازشش می‌کند و این دیالوگ‌ها را می‌گوید!!! عصر ایران هم در تأیید این حرکت هوشمندانه تیتر زد:  لمس با دستکش، شاید بوسه با ماسک!

    • سکانس 3 دقیقه‌ای صیغه

    یکی از بحث برانگیزترین و موفق‌ترین این موارد سکانس 3 دقیقه‌ای صیغه بود. ماجرا از این قرار بود که در یک سکانس 3 دقیقه‌ای، شخصیت راضیه (پردیس پورعابدینی) با دادن یک شکلات به عنوان مهریه به شخصیت حامد (سینا مهراد) و خواندن خطبه*صیغه*عقد موقت از زبان خودش، موجب واکنش‌هایی شد. شخصیت راضیه بر یک ساعته بودن صیغه تأکید می‌کند و پس از بستن در، توسط شخصیت حامد، او بدون چادر در مقابل آینه نشان داده می‌شود. همچنین پس از خواندن صیغه موقت او چادرش را می‌اندازد که در پلتفرم‌های آنلاین سانسور شده بود. به محض انتشار این اپیزود روز 3 شهریور 1399، روزنامه جوان وابسته به سپاه پاسداران با دفاع تلویحی از پخش این سکانس نوشت: «سریال آقازاده برای اولین بار رابطه‌ای مشروع را ترسیم کرده‌است» و در عین حال تأکید کرد که رویکرد پرداختن به این موضوع می‌توانست، بهتر باشد و «پرداخت سطحی و بدون عمق» نباشد. در بخش دیگری از این یادداشت با اشاره به بازتاب‌های منفی این سکانس از سریال، آمده که «چرا ترسیم یکی از احکام اسلامی در یک اثر نمایشی تا این اندازه با واکنش منفی روبه‌رو می‌شود».

    البته ازیاد نبریم، پیشتر نمایش صریح صیغه عقد غیردائم در سریال‌های خانگی و فیلم‌های سینمایی، سابقه چندانی نداشته و بروز چنین واکنش‌های حتی در آنسوی مرزها همان «پروپاگاندای بسیار کارآمد» ی است که تیم سازنده به پشتگرمی سرمایه گذار پیش می‌برند.

    همان شب درصفحات اینستاگرام، پلانی از افتادن چادر شخصیت «راضیه» درکنار کاسه آش منتشر شده که درنسخه به‌نمایش‌درآمده در پلتفرم‌های آنلاین، وجود ندارد. مشخص نیست، این پلان چگونه سرازصفحات اینستاگرام درآورده و آیا جز دست‌اندرکاران شخص دیگری به آن دسترسی داشته است؟! همان زمان و پس از وایرال شدن این ویدیو در شبکه‌های اجتماعی، کاربران با عناصری چون شکلات و کاسه آش در این سکانس، شوخی‌های فراوانی انجام داده‌اند.

    این سکانس نشان می‌دهد که به راحتی می‌توان، مسئله شرعی ارتباط دختران و پسران را حل کرد. سکانس جنجالی سریال آقازاده درباره ازدواج موقت از هر دو طرف «طیف مذهبی» و «کمترمذهبی» جامعه بازخوردهایی منفی دریافت کرد. یک دسته اساساً حکم ازدواج موقت را برنمی‌تابند و با تلقی غلط آن را توهین و اجحاف به زن قلمداد می‌کنند و دسته دیگر نیز پرداختی سطحی و بدون عمق این‌چنینی را مایه مضحکه و حمله بیشتر به آن می‌داند.

    اما از زاویه‌ای دیگر نیز رواست که به این سکانس پرداخته شود. سکانسی که اگرچه بازتاب‌های منفی زیادی در فضای مجازی داشت، اما فارغ از جنس پرداخت به یک موضوع ملتهب، این سؤال قابل طرح است که چرا ترسیم یکی از احکام اسلامی در یک اثر نمایشی تا این اندازه با واکنش منفی روبه‌رو می‌شود؟ اگر تا به حال سریال‌های شبکه نمایش خانگی، صرفاً روابط نامشروع و ولنگار میان دختر و پسر را نشان می‌دادند، سریال آقازاده برای اولین بار رابطه‌ای مشروع را ترسیم کرده است، اما انتقادی که به این رویکرد وارد است، نوع مواجهه گذرا و حاشیه‌ای به آن است.

    • پاسخ سازندگان!

    چندی پیش و با بالاگرفتن واکنش‌ها حامد عنقا در خصوص این سکانس طی مصاحبه‌ای گفت: می‌دانستیم سکانس واکنش‌برانگیزی خواهد شد. قبلاً هم که طرح شده، همین شکل را داشته. بگذارید از زاویه دیگری به این برسیم؛ اساساً وقتی شما می‌خواهید موضوع حساسی را به هر صورتی مطرح کنید، اینگونه نیست که شب به تنهایی در خانه به آن فکر کنید و درباره‌اش تصمیم بگیرید، بلکه ساعت‌ها حرف و نظر و مشورت دارد! در روند داستان «آقازاده»، ما از دو زاویه به این سکانس می‌رسیم. یک طرف یکی پسر مؤمن، متدین و معتقد است که در عین تجربه عشق، همچنان تقیدات مذهبی خودش را هم دارد. از نگاه «حامد»، به موقعیتی رسیده‌ایم که می‌خواهد با دختری برای یک ساعت زیر یک سقف بنشیند و هم‌کلام شود. اینکه حالا در فضای مجازی چه تعابیر و توصیفاتی برای این دیدار شد را کاری ندارم، چه اینکه حضور صاحب‌خانه دختر که در یک نمای همین سکانس او را می‌بینیم، معلوم است که فضای این سکانس قرار نبوده فضایی اروتیک باشد. حامد اینجا برای حفظ تقیدات دینی و اینکه به حرام نیفتد، یک راهکار مشخص دارد و راضیه یا مانلی این را بخوبی آموخته، که ما سعی کردیم با جزییات شرعی هم آن را تصویر کنیم که تردیدی در آن قابل طرح نباشد. از زاویه دیگر «راضیه»در این سکانس دختری است که اساساً در داستان برای یک پسر مذهبی دام پهن کرده است.

    • حضور اوج در نمایش خانگی

    اما یکی از موضوعاتی که خیلی حائز اهمیت است، حضور رسانه هنری اوج در این سبک از فیلم سازی است. بسیاری از منتقدین حضور این سازمان که وابسته به سپاه پاسداران جمهوری اسلامی است را سبب باز گذاشتن دست فیلم سازان در پرداختن به موضوعات حساس در جامعه می‌دانند، ولی عده‌ای در مقابل این موضوع را سبب عدم پرداخت جدی به یکسری از موضوعات ریشه‌ای وعمیق تلقی می‌کنند. اما نکته‌ای که در واقع باید مورد توجه قرار بگیرد، علت وچرایی این موضوع است. در این چند ساله سینمای خانگی طرفداران زیادی پیدا کرده و با توجه به فضایی که دارد، توانایی ودسترسی فیلم سازان را برای پرداختن به موضوعات این چنینی بالاتر می‌برد. باید ببینیم که آیا هدف رسانه اوج از ورود به این نوع فیلم سازی تأثیر گذاری بیشتر و ایجاد تغییراتی در این نوع نمایش فیلم سازی است؟ و یا اینکه افزایش میزان مخاطب و تأثیر گذاری بالا در بین اقشارجامعه را ملاک خود قرار داده است؟

  • فضاهای شهری آلزایمر می گیرند

    فضاهای شهری آلزایمر می گیرند

    سالمندی، حالا قطعه گم شده در پازل برنامه ریزی های شهری مدیران است؛ این در حالی است که به گفته بسیاری از کارشناسان، مناسب سازی در شهر فقط شامل حال سالمندان نمی شود، بلکه علاوه بر این افرادی مانند جانبازان، افراد مسن، مادران باردار، خانم هایی که فرزندان خود را در کالسکه حمل می کنند، کسانی که از درد آرتروز ، دیسک کمر و … رنج می برند هم برای حضور در برخی اماکن ، پیاده روها ، پارک ها و خیابان ها دچار مشکل می شوند که در مجموع جمعیت قابل ملاحظه ای را تشکیل می دهند و باید برای مشکلات آنها چاره ای اساسی اندیشید.

    به گفته کارشناسان تا یک دهه دیگر شکاف زیادی بین جمعیت ایجاد می شود، جمعیت پیری که توانایی هایشان محدودتر شده و نیازمند برنامه ریزی برای زندگیشان هستند.

    این در حالی است که هنوز ما با استانداردهای پیاده روها و حاشیه های خیابان و حتی رمپ های مناسب بیگانه ایم.

    با توجه به اینکه مناسب سازی تنها به ساخت استاندارد پیاده روها و ایجاد رمپ هایی که در حاشیه پلکان برخی ادارات و فروشگاه ها است ختم نمی شود و ما نیازمند ساخت خانه هایی برای دسترسی مناسب سالمندان به همه امکانات هم هستیم.

    به گفته احمد نظری، که خودش یک معلم بازنشسته است و پایش را در سن 60 سالگی گذاشته، شهرهم اکنون هم جایی برای سالمندان ندارد. به نظر او معضلات افراد میانسال، در آینده نه چندان دور که به جمعیتشان افزوده می شود، بیش از اینها هم خواهد شد، اما آیا سالمندان باید به خاطر نامناسب بودن فضا و معماری شهر و حتی خانه هایشان به یک انزوا و تنهایی همراه با مشکلات عدیده روبرو باشند.

    • معماری های نامناسب

    افشین طباطبایی، کارشناس خانواده و روان شناسی است که در مورد فضاهای شهری و تاثیر آن بر روی سالمندان تحقیقات بسیاری انجام داده است، به اعتقاد او شاید بتوان با آموزش های ساده مثل کار با اینترنت، کمی از تردد سالمندان در شهر کاست، اما ما نمی توانیم در مورد معماری خانه ها هم همینطور عمل کنیم. در حال حاضر معماری و فضای آپارتمان هایی که به شکل انبوه ساخته می شود امکانات مناسبی برای سالمندان ندارد تا آنها در زمان ناتوانی مجبور نباشند دچار زحمت شوند.

    وی ادامه می دهد: عدم توجه و اهتمام به حقوق سالمندان در مبلمان شهری، برنامه‌های فرهنگی، نهاد‌های مدنی و سیاست‌های رفاهی به طور واضح قابل مشاهده است، این موضوع را به عینه در کل شهر می توان دید و در واقع ما باید محیط شهری را برای این افراد آماده کنیم و فضای شهر باید توانایی پذیرش افراد و تامین خدمات رفاهی برای کلیه اقشار جامعه را داشته باشد، در غیر این صورت می‌توان گفت که عدالت شهروندی رعایت نشده، چرا که همه‌ی شهروندان نمی‌توانند به راحتی از این فضاها استفاده نمایند.

    این کارشناس خانواده، شرط لازم و کافی به منظور حضور سالمندان در محیط شهری را داشتن مبلمان شهری مناسب می داند و می گوید: بی توجهی به این قشر در بلند مدت خسارت‌های اقتصادی- اجتماعی عظیمی به همراه خواهد داشت، بنابراین نیاز است که مدیران شهری، سالمندان را نیز در پازل برنامه ریزی‌های شهری خود قرار دهند و نسبت به آنها بی تفاوت نباشند.

     

    • 30 سال آتی 20 درصد پیری

    بر اساس برآوردهای سازمان ملل تا 30 سال آینده حدود 20درصد جمعیت ایران را افراد بالای 65 سال تشکیل می‌دهند. در این سال نسبت جمعیت کودکان زیر 15سال 18درصد و نسبت جمعیت مولد (15 تا 65 سال) 62 درصد کل جمعیت خواهد بود.

    بر اساس برآورد سازمان ملل کل جمعیت ایران در سال 2050میلادی چیزی در حدود 104 میلیون نفر خواهد شد. اگر این این عدد را با برآوردهای مرکز آمار ایران مطابقت دهیم خواهیم دید که این پیش‌بینی سازمان ملل بر اساس این فرض استوار شده که نرخ زاد و ولد و میزان باروری در ایران در حد کنونی (2/1 فرزند به ازای هر زن) باقی بماند.

    حتی اگر فرض کنیم نرخ زاد و ولد در حدی کم شود که میزان باروری به به حدود 1/5 فرزند برسد، در آن صورت باز هم نسبت جمعیتی سالمندان تغییر چندانی نخواهد کرد. بر اساس سناریوی سوم مرکز آمار تا سال  1430در صورت کاهش شدید باروری، باز هم سالمندان حدود 20درصد کل جمعیت را تشکیل می‌دهند.

    • بحران در مناسب سازی

    با این تفاسیر ما با یک سونامی پیری روبرو هستیم که اگر به داد آن نرسیم، می تواند تبدیل یه یک بحران بزرگ شود، به گفته محمد سعید محمدی، کارشناس خانواده، ما هنوز در بحث های مناسب سازی جای کار زیادی داریم. وقتی از معلولیت و یا سالمندی صحبت می کنیم و محدودیت هایی که به واسطه شرایط فیزیکی ایجاد می شود به هر حال نیاز به ارایه خدمات مضاعف داریم.

    وی با اظهار خشنودی از اینکه نگاه مسئولان به این مقوله با توجهات بیشتری توام شده است در رابطه با تعاملات بهزیستی و شهرداری که به هرحال جامعه هدفشان معلولان و سالمندان هستند می گوید: همکاری های خوبی در این زمینه انجام شده و ما اکنون جلسات مصوبی برای مناسب سازی شهر داریم.

    او در پاسخ به این سوال که آیا ساختمان هایی که اکنون ساخته می شود با شرایط سنی هماهنگ هستند یا خیر؟ می گوید: در جواب سوال شما نمی توانم نظر قطعی بدهم چون هنوز این مشکل وجود دارد که ما به یک فرهنگ مناسب در زمینه افراد سالمند نرسیده ایم. به هر حال فضایی که برای افراد مسن جامعه ساخته می شود، باید تمام نیازهای آنها را به مقتضای شرایط سنی آنها فراهم کند، لزوم توجه بیشتر به افراد مسن جامعه کاری است که نیاز به عزمی راسخ و همتی والا دارد تا تمامی افراد جامعه را از هر سنی که هستند از تمام نعمت‌های الهی که تقسیم آن به دست مسئولان است، بی نصیب کند. ما از هم اکنون باید با ساخت خانه های مناسب و با معماری درست، به فکر نسلی باشیم که قرار است در این خانه ها زندگی کنند، ما باید در این رابطه به ساخت درست همه موارد از جمله سرویس های بهداشتی، آشپزخانه و غیره به شکلی درست بنگریم تا مناسب حال این قشر که تا ده سال آینده کم هم نیستند باشد.

  • پرواز مجازی پروانه ها

    پرواز مجازی پروانه ها

    • جشنواره سی و سوم، چگونه برگزار شد

    یکی از متفاوت‌ترین آغازها برای پرواز پروانه‌هایی که دل کودکان یک شهر و کشور برای شروع آن پر می‌کشید. جشنواره فیلم کودک فرصتی برای عرض اندام سینمای کودک است، سینمایی که بخشی بزرگی از افتخارات سینمای ایران را شامل شده و مخاطبان آن مهم‌ترین اقشار جامعه یعنی کودکان و نوجوانان هستند.

    جشنواره سی و سوم علی‌رغم تمام مشکلات و مسائل ناشی از شیوع ویروس کرونا، برگزار شد تا چراغ سینما و جشنواره‌های سینمایی را روشن نگه دارد. جشنواره‌ای که مانندی قلبی تپنده برای سینمای کودک و نوجوان ایران و یکی از انگیزه‌های فیلمسازان این جنس سینما محسوب می‌شود، این بار به شکل مجازی آغاز به کار کرد.

    در میان چشمان ده‌ها کودک که به نمایندگی از تمام کودکان ایران، از پنجره خانه خود افتتاحیه را به نظاره نشستند. در جایگاهی بر بلندای یک ساختمان با نقشی از پروانه، افتتاحیه جشنواره‌ای با شعار «هر خانه یک سینما، هر کودک، یک داور» آغاز شد.

    اواخر تیرماه امسال، علیرضا تابش، دبیر جشنواره فیلم‌های کودک و نوجوان خبر از برگزاری این جشنواره به صورت مجازی داد؛ از ابتدا نیز قرار بود که این جشنواره در پی شیوع کرونا در بخش بین‌المللی مجازی بوده و با اوج گیری روند این بیماری در ایران، سایر قسمت‌های جشنواره سی و سوم نیز به حالت مجازی در آمدند و فقط در صورت امکان، برخی از فیلم‌های بخش مسابقه این جشنواره به صورت حضوری اکران خواهند شد.

    جشنواره امسال نیز به مانند هرسال همراه با چندین پنل همکاری مشترک، کارگاه‌های آموزشی ملی و بین‌المللی، بخش وب سری و برنامه‌های تفریحی است و به مانند دو دوره گذشته، المپیاد فیلم سازی کودکان و نوجوانان نیز در برنامه‌های جشنواره سال 99، جای دارد؛ همینطور به اقتضای شرایط فعلی اجتماعی، بخشی به نام کرونا روایت نیز به برنامه‌های جشنواره افزوده شد.

    برگزار کنندگان اصلی جشنواره، بنیاد سینمایی فارابی و شهرداری اصفهان هستند.مراسم افتتاحیه این جشنواره، به صورت مجازی در روز 27 مهرماه از ساعت 19 برگزار شد.

    • در مراسم افتتاحیه چه گذشت؟

    مراسم افتتاحیه این جشنواره، به صورت مجازی در روز 27 مهرماه از ساعت 19 برگزار شد؛ این مراسم بر روی سقف فرهنگسرایی که از حدود 500 واحد آپارتمانی در شهرک امیریه اصفهان قابل مشاهده بود، برگزار شد.

    شهردار اصفهان در این مراسم گفت: امیدوارم که جشنواره سی و سوم، در شهر سی و سه پل بتواند شعار خود را به خوبی تحقق بخشد؛ امسال در شرایط سخت کرونایی، کودکان و نوجوانان بیشتر از گذشته وقت خود را در منزل می‌گذراند و باید از این فرصت استفاده کرد و سینما را که یک پایگاه فرهنگی است، به خانه‌ها برد تا منازل نیز به یک پایگاه فرهنگی تبدیل شود. وی تاکید کرد: اصفهان به عنوان مرکز برگزاری جشنواره بین‌المللی فیلم کودک هر سال بهتر از گذشته و زیباتر از سال‌های قبل، برنامه‌ها را اجرا کرده است و امسال کسی باور نمی‌کرد که در چنین مکانی با چنین شرایطی، این برنامه اجرایی شود؛ با این حال با تدبیر و برنامه‌ریزی مناسب، شاهد برگزاری جشنواره بسیار خوبی خواهیم بود. اصفهان افتخار می‌کند که با قدرت، میزبان چنین جشنواره‌ای است.

    نوروزی در قسمتی دیگر از صحبت های خود اظهار کرد: کودکان و نوجوانان آینده این شهر و همه ما هستند، آنها آینده جامعه بشری را می‌سازند، پس همه ما اعم از مجریان تا خانواده‌ها موظفیم تا زمینه را برای رشد و شکوفایی این انسان‌های آینده ساز فراهم کنیم. در این راه باید صبوری، همراهی و دلسوزی کنیم ضمن اینکه همه کارها را با عشق و علاقه انجام می‌دهیم.

    علیرضا تابش، دبیر جشنواره نیز در این مراسم گفت: هر خانه یک سینما و هر کودک یک داور، شعار جشنواره سی و سوم است. جشنواره‌ای که بخشی از خاطرات تصویری کودکان و نوجوانان ایرانی را با خود حمل می‌کند. خرسندم که آغاز عصر جدید جشنواره‌های سینمایی را اعلام کنم؛ به قول فیلسوفی بزرگ، «دری که باز شد، دیگر به این راحتی بسته نمی‌شود.

    وزیر فرهنگ وارشاد اسلامی نیز در پیامی که به جشنواره ارسال نمود، گفت: به عنوان یک مسلمان ایرانی، نمی‌توان افتخارات بین‌المللی این گونه آثار نمایشی را که نشأت گرفته از ارزش‌های متعالی است، نادیده انگاشت.

    صالحی در بخشی دیگر از پیام خود اظهارداشت: در آستانه برگزاری سی و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان، هنر دوستان این مرز و بوم، نظاره‌گر درخت برومند سی و سه ساله‌ای است که در سایه‌سار آن، مسیر سینمای کودک و نوجوان ایران تجربه‌های پرثمری را پیموده و در پیش خواهد داشت.

    در این مراسم، همینطور بیانیه رسمی جشنواره قرائت شد. در قسمتی ازاین بیانیه آمده است: نام جشنواره با هویت و تاریخ اصفهان و یکی از نمادهایش یعنی سی و سه پل، این میراث تاریخی ارزشمند، در قلب نصف جهان گره خورده است. کودکان و نوجوانان اصفهانی دوره سی و سوم جشنواره را در شرایطی ویژه و به صورت مجازی آغاز می‌کنند که قرار است امسال در برپایی موزه و مرکز اسناد جشنواره، کمک کنند و دستاوردها و میراث‌های جشنواره را جمع‌آوری کنند.

    پس از پخش پیام‌ها علیرضا صفدریان، قهرمان یخ نوردی جهان پرچم سی و سومین جشنواره بین‌المللی فیلم کودکان و نوجوانان را در بین دو برج شهرک امیریه برافراشت، هرچند که ورزش شدید باد اجازه تکمیل این مانور را نداد. همچنین به پاسداشت از زحمات کادر درمان در بحران کرونا و زنده نگه داشتن یاد شهدای سلامت، ترانه‌ای از رضا صادقی هم‌خوانی شد. ترانه‌ای از جنس احساسات خالص کودکانه که پیامی برای تمام رزمندگان ایران در جنگ با ویروس کرونا خوانده شد.مراسم افتتاحیه سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان حوالی ساعت 20 با آتش افشانی سه و سه پل اصفهان به پایان رسید.

    • کروناروایت؛ بخشی جدید به اقتضای شرایطی جدید

    بخشی که در جشنواره سال جاری به دلیل شیوع ویروس کرونا و تأثیرات انکارناپذیر آن بر زندگی انسان‌ها اضافه شده است، کروناروایت نام دارد. این بخش با همکاری سازمان علوم پزشکی در جشنواره امسال حضور دارد و 14 فیلم ایرانی و 7 فیلم خارجی نیز در آن حضور داشته و برای مخاطبان اکران شد. این فیلم‌ها، برخی از ساخته‌های کارگردانان ایرانی و برخی از فیلم‌های نمایش داده شده در جشنواره کرونای بلگراد بودند.

    • وقتی شبکه‌های اجتماعی قسمت مهمی از زندگی ما می‌شوند

    بخش جدید وب سری نیز برای دومین سال پیاپی در جشنواره فیلم‌های کودک و نوجوان حضور دارد؛ این بخش که با محوریت شبکه‌های اجتماعی و خلاقیت‌ها با استفاده از تلفن‌های همراه است، در دوره گذشته با استقبال خوبی رو به رو شد تا دوباره در جشنواره حضور داشته باشد.

    در جشنواره امسال، 13 اثر به صورت آنلاین، اکران شد؛ همین‌طور مطابق انتخاب هیئت اجرایی جشنواره، امین حق‌شناس (کارگردان و مدرس انیمیشن و وب‌سری)، حدیث لزرغلامی (نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس در حوزه‌ی انیمیشن و منتور وب‌سری) و مژده لواسانی (فعال رسانه‌ای و فضای مجازی) به عنوان هیئت داوران این بخش، انتخاب  ومعرفی شدند.

    • کارگاه‌های ملی و بین‌المللی

    جشنواره امسال نیز همانند همیشه، چندین کارگاه مهم ملی و بین‌المللی داشت  که همگی از پلتفرم تیوا، برای ثبت نام کنندگان و رسانه‌ها پخش شد. این کارگاه‌ها در ایام برگزاری جشنواره، همه روزه از ساعت 11 در بخش بین‌الملل و از ساعت 13 در بخش ملی، پخش شدند.

    شب‌های اصفهان؛ تب و تاب جشنواره با چاشنی شهر زیبای خدا

    برنامه‌ای جنبی با عنوان شب‌های اصفهان، در طول دوران جشنواره هر شب پخش می‌شد که در کنار بررسی اخبار، اتفاقات و وقایع جشنواره، اصفهان‌گردی تلویزیونی روزانه‌ای را نیز در برداشت.

    • داوران جشنواره سی و سوم

    از مهم‌ترین نکات همیشگی جشنواره فیلم‌های کودک و نوجوان، داوران کودک و نوجوان جشنواره هستند؛ با توجه به سازوکار جدید جشنواره در نسخه سی و سوم، امکان داوری برای تمامی کودکان و نوجوانان 5 تا 15 ساله که علاقه‌مند به ثبت نظر خودشان در مورد فیلم‌های جشنواره بودند به وجود آمد. این داوران پس از تأیید،  در 5 بخش بلند داستانی، کوتاه زنده و انیمیشن، وب‌سری و بخش کروناروایت در یکی از پلتفرم‌های نماوا، فیلیمو و تیوا، نظر خود را به اشتراک  گذاشتند.

    همین‌طور در بخش بین‌الملل نیز 14 داور کودک و نوجوان حاضر بودند که اسامی آنها، «فاطمه سعد» از کشور پاکستان، «سید حیدر عباس» از کشور پاکستان، «تامارا مکیتاریان» از کشور ارمنستان، «نارک آوتسیان» از کشور ارمنستان، «روهانی سینگ» از کشور هندوستان، «آینیش دات» از کشور هندوستان، «لئونا ژاریک» از کشور مقدونیه، «محمد توفیق» از کشور مقدونیه، «کارمینه سیکارونه» از کشور ایتالیا، «آسیا دونسی» از کشور ایتالیا، «عسل بهادر» از کشور ایران، «اهورا ابولی» از کشور ایران، «یگانه محمدی» از کشور ایران و «محمد صدرا بهشتیان نژاد» از کشور ایران است.

    • دیگران چه گفتند

    علیرضا تابش در نشست خبری جشنواره: بر اساس برنامه‌ریزی‌ها مقرر شده که 11 فیلم سینمای کودک و نوجوان به صورت محدود اکران فیزیکی شود؛ فیلم‌های آرزوی زیبا، بچه گربه‌های دره سیب، بعد از اتفاق، جزیره فضایی یا ترنادوی 2، خورشید، سلفی با رستم، پونمایی لپ بو، مسیر محبوس، خورشید، مهران، نارگیل و والدین امانتی، 11 فیلمی است که مقرر شده به صورت فیزیکی اکران شود.

    اکبر خامین : یکی از مهم‌ترین دلایل افت تولید فیلم‌های کودک، مسائل اقتصادی است؛ سرمایه فیلم‌های کودک معمولاً برنمی گردد و باید منابعی آن را پشتیبانی کنند. این مسئله مختص ایران نبوده و در همه جای دنیا، نهادهای دولتی باید برای رشد سینمای کودکان تلاش کنند.

    هادی رحیمی: نظرم در سینمای نوجوان، فیلم‌های جدی است؛ دوست ندارم که بچه‌ها را بچه ببینم و علاقه‌مندم که با آنها همانند انسان‌های بالغ برخورد کنم. می‌توان با این رده‌های سنی جدی صحبت کرد و برای آنها موضوعاتی را مطرح کرد که در آینده در مواجهه با مشکلات مشابه، می‌تواند به آنها کمک کند.

    امیرحسین قهرایی در گفت‌وگو با ایمنا: برخی از سرمایه گذاران معتقدند سینمای کودک بازدهی کمی دارد و اقتصادی نیست. چراکه اگر فیلمی صرفاً برای کودکان تهیه شده باشد فروش آن سخت‌تر خواهد بود، اما اگر حوزه مخاطب بزرگسال را نیز در بر بگیرد فروش بهتری خواهد داشت.

    نادره ترکمانی: سینمای بزرگسال حمایت ویژه‌تری نسبت به سینمای کودک دریافت می‌کند. سینمای کودک هم از جنبه سرمایه‌گذار خصوصی و هم از نظر حمایت مراکز، سازمان‌ها و نهادهای دولتی در مضیقه است.

    • سوینا؛ خالق ایده جدیدی در جشنواره، خالق رؤیا

    از بهترین اتفاقات رخ داده در جشنواره سی و سوم، آماده سازی نسخه مناسب برخی از فیلم‌ها برای نابینایان است. این اتفاق برای نخستین بار در جشنواره‌های سینمایی با هدف ارج‌گذاری به کودکان و نوجوانان نابینا و مشارکت آنها در این رویداد بین‌المللی رخ داده است. «شماره 29» ساخته هادی رحیمی خواص، با صدای شوکت حجت و «خداحافظ سینما» ساخته یاسر احمدی با صدای نازنین مهیمنی، فیلم‌های بخش بلند داستانی ایران بودند که توسط سوینا، دوبله و توضیح دار شدند.

  • Neighbour’s Eyes on Iranian Investors

    Neighbour’s Eyes on Iranian Investors

    The temptation to invest abroad, especially in neighboring countries, has now become a source of income for wealthy Iran-ians and an employment possibility for Turkish youth and Dubai residents.

    Capitals and foreign exchanges took out of the country to become a single-lose play amid currency exchange rate fluctuations and housing problems.

    Let alone the non-stop propaganda in this market, sensational ads of beautiful and luxurious houses in countries such as Turkey, Emirates and Malaysia that fascinate people. Magnificent sea and mountain views, easy access to city centers and universities and obtaining a residence visa are the most important advertising attractions for buying these houses.

    This is while sometimes these attractions incur considerable costs to the investor, leading to the bankruptcy and downfall of those who invest all their capital on an unfounded dream.

    According to some housing experts, this type of investment is completely wrong in places like Turkey or Dubai, because after a few years, the house will be confiscated or the process of obtaining residence permit of the country will be canceled.

    Highlighting that no real estate consultant, especially in Tehran, have a license to sell property or land abroad, Mostafa Gholi Khosravi, president of the Capital Real Estate Association, mentioned that it is a violation of the law and any lawbreaker will be reffered to the judicial authorities after they have been identified to be guilty.

    He also added that Unfortunately, people have been deceived by such propaganda and transfer their capital abroad for several years, but after months, all their capital is lost due to lack of legal aristocracy, since Turkey or Dubai is not a good place to invest.

    “Regarding the economic conditions of the country, it is the best place to invest, because property and land prices have risen sharply in the past few months”, Gholi Khosravi maintained.

    Reiterating that many people who bought property in Antalya and Ankara felt regretted immediately, The head of the Tehran Province Real Estate Association added: “Buying pre-sold properties or undocumented land has caused them to lose all their assets.”

    In this regard, Hamed Mazaherian, Deputy Minister of Roads and Urban Development, recently pointed out that none of the real estate consultants are allowed to sell property abroad, adding that real estate consultants are under the supervision of the Ministry of industry, Mine & Trade, so such activities by these consultants should be ceased as soon as possible.

    Buying property or investing abroad will ruin the country’s economy, so the Ministry of industry, Mine & Trade and the Union of Real Estate Advisors should stop their activities immediately”, Mazaherian added.

    Nowadays people can buy houses for a total sum of 100 million tomans ($3.333), which they may lose overnight, but economic tensions in Iran, sanctions and investment insecurity problems have caused capital to be invested anywhere but Iran.

    There are various reasons including bureaucracies in Iran to fancy advertisements, which are easy to find even in mobile applications.

    Now, involvement of brokers and unauthorized real estate consultants in this sector has caused many problems for buyers of residential units abroad.

    Construction is one of the main pillars of the country’s economy, so that about 1300 jobs depend on this large industry either directly or indirectly, so the government must provide the necessary incentives to increase investment in this sector and prevent people’s capitals to leave the country.

    Now Iranian capital is easily transferred abroad, these capitals can create employment possibilities and save the country from various problems related to unemployment.

    Statistics has shown that Iran needs to construct one million housing units each year, of which only a third is constructed in the country and the rest is invested in other sectors. Experts believe that if the necessary support is provided in this area, reviving the industry won’t be a forlorn hope.